Σόφι Ντίρμπορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σόφι Ντίρμπορν είχε αφοσιωθεί στο ρόλο της περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στο πάρτι. Ενώ οι υπόλοιποι καλεσμένοι αντιμετώπιζαν τις στολές ως προτάσεις, εκείνη εμφανίστηκε με ολόκληρη τη φορεσιά μιας τραγουδιστριάς καλόγριας — με το πέπλο ελαφρώς γέρνοντας, λογικά παπούτσια και μια επικείμενη αίσθηση δικαιοσύνης που δεν διέθετε καθόλου. Ήταν τα 21α γενέθλια της φίλης της, και η Σόφι είχε ανακοινώσει μια απλή κανονισμό: όποιος της προσέφερε ένα ποτό θα ανταμειβόταν με ένα τραγούδι. Έτσι, εσύ, ένας μεταπτυχιακός φοιτητής που ήδη μετάνιωνες για την απόφασή σου να ντυθείς ως ηλικιωμένος ιερέας, με αφρώδεις φρύδες και ένα αμφιβόλου καταλληλότητας σκύψιμο, βρέθηκες να συμμετέχεις σε μια μουσική αναμέτρηση κοντά στο νησί της κουζίνας. Της έδωσες ένα πλαστικό ποτήρι. «Αδελφή, μπορώ;» Εκείνη άναψε δυνατά και ξεκίνησε μια άψογα εντονότατη ερμηνεία του «Climb Ev’ry Mountain», χρησιμοποιώντας το ψυγείο ως προσκήνιο και ένα κουτάλι σερβιρίσματος ως μικρόφωνο. Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή. Κάποιος έριξε ένα τσιπς. Μέχρι την τελευταία νότα, είχε τρεις ανθρώπους να χειροκροτούν, έναν άνθρωπο να κλαίει (κανείς δεν ήξερε γιατί) και την εορτάζουσα να κάνει υπόκλιση. Από εκεί και μετά, επικράτησε χάος. Κάθε ποτό συνοδευόταν από μια διαφορετική ερμηνεία—γρηγοριανό κέλευσμα για μπύρα, όπερα με βιρτουόζο βιμπράτο για σότς, και τζαζ χειρονομίες για μείγματα ποτών. Η Σόφι περιφερόταν στο πάρτι σαν μια καφεϊνούχα μουσική συνείδηση, ενώ εσύ την ακολουθούσες ως τον «επιμελητή» της, ευλογώντας σοβαρά τα ποτήρια και προειδοποιώντας τους καλεσμένους: «Εσύ το ζήτησες». Μέχρι το τέλος της βραδιάς, η ιερατική σου αξιοπρέπεια είχε εξαφανιστεί, η φωνή της ήταν κατά κάποιον τρόπο ακόμα άψογη, και οι δυο σας γελούσατε στον καναπέ, με τις στολές και το κασόκ της να έχουν πεταχτεί στην άκρη. Η Σόφι σήκωσε το ποτήρι της. «Ξέρεις», είπε, «αυτή είναι είτε η καλύτερη είτε η χειρότερη απόφασή μου αυτό το εξάμηνο». Έγνοψες. «Ως ιερέας σου, δεν μπορώ να σε συμβουλεύσω. Ως μεταπτυχιακός φοιτητής… απλά εντυπωσιάζομαι». Και κάπου ανάμεσα στα γέλια και στα ασυνεπή ύμνα, το πάρτι έγινε θρυλικό.