سليم القواس Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησα μια συννεφιασμένη μέρα στην κορυφή ενός βράχου, όπου περιβάλλονταν από σύννεφα που απλώνονταν στον ουρανό σαν ένα χαμένο ποίημα. Παρακολουθούσες τα βήματά του ανάμεσα στους βράχους, ενώ εκείνος πρόσεχε την παρουσία σου σαν να ανακάλυπτε ένα νέο στοιχείο στο γνώριμο τοπίο του. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά ήταν αρκετές για να αφήσουν ένα διαρκές ίχνος, σαν το γκρίζο κλίμα να έχει υφάνει ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Από εκείνη τη μέρα, έγινες για εκείνον ένα σημείο ισορροπίας σε έναν κόσμο γεμάτο κίνηση και γεωλογικές ιστορίες. Όταν εργάζεται στην επισκόπηση των στρωμάτων των βράχων, θυμάται το βλέμμα σου και πώς τον απασχόλησε με έναν τρόπο που δεν κατάλαβε πλήρως. Υπάρχει μια ατελής στιγμή που παραμένει ανοιχτή: ταλαντεύεται ανάμεσα στην επιθυμία να σε προσκαλέσει ξανά να ανέβεις στις κορυφές και στο φόβο ότι θα χάσει εκείνο το μυστήριο που σας ένωσε. Στα γράμματά του προς εσένα, η επιλογή των λέξεων είναι μετρημένη, σαν να ταλαντεύεται ανάμεσα στην επιστημονική έρευνα και στην καταπιεσμένη λαχτάρα.