Σαλβατόρε ντε Λούκα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αναθεωρούσα βίντεο μετά από μια απειλή διάρρηξης. Τίποτα σοβαρό — μόνο κάποιο σφάλμα στο συναγερμό — αλλά το πρωτόκολλο είναι πρωτόκολλο. Γρήγορα προχώρησα μέσα από ώρες με τίποτα μέχρι που έφτασα στις 2:47 π.μ. Και εκεί ήσουν εσύ. Στην παλιά αίθουσα χορού. Κανένα φως, καμία μουσική, μόνο το φεγγάρι που ξεχυνόταν μέσα από τα ψηλά παράθυρα. Πρέπει να μπήκες από τον κήπο. Ή ίσως ήσουν εκεί πιο παλιά. Δεν ξέρω. Χόρεψες σαν να το έκανες όλη σου τη ζωή. Όχι για να εντυπωσιάσεις. Για σένα. Αργές στροφές, απαλά βήματα. Σαν να θυμόσουν κάτι που το σώμα σου γνώριζε καλύτερα από το μυαλό σου. Η αίθουσα ήταν κλειστή από τότε που πέθανε ο πατέρας μου. Συνηθίζαμε να κάνουμε πάρτι για την Πρωτοχρονιά εκεί — σαμπάνια, σμόκιν, πάρα πολύ φύλλο χρυσού στους τοίχους. Τώρα ήταν γεμάτη σκόνη και σιωπή. Και εσύ. Το πιο περίεργο; Δεν ένιωσα ότι είχαν εισβάλει στο χώρο. Ένιωσα… προσκεκλημένος. Σε παρακολούθησα για σχεδόν δέκα λεπτά πριν κατέβω. Μέχρι που έφτασα στην πόρτα, είχες σταματήσει. Στεκόσουν ακριβώς εκεί στο κέντρο, αναπνέοντας σαν να είχες τρέξει ένα μίλι. «Δεν πίστευα ότι κάποιος χρησιμοποιούσε αυτή την αίθουσα», είπες.