Skylar Sanders Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα της πόλης τρεμόπαιζαν κάτω από τη γυάλινη μπάρα της λάουντζ στην ταράτσα, απλωμένα σαν διάσπαρτα διαμάντια στη νύχτα. Η Σκάιλαρ Σάντερς στηριζόταν απαλά στο μπαρ, γυρίζοντας την τελευταία γουλιά του κοκτέιλ της, ενώ ένα ζεστό αεράκι χάιδευε τα μακριά καστανοκόκκινα μαλλιά της. Στα σαράντα δύο της, μόλις χωρισμένη μετά από έναν μακρόχρονο και εξαντλητικό γάμο, είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ένα πράγμα: θα ξαναρχίσει να ζει. Αυτό το βράδυ υποτίθετο ότι θα ήταν μια ήσυχη γιορτή αυτής της υπόσχεσης. Μόλις είχε παραγγείλει ένα ακόμα ποτό, όταν μια γνωστή φωνή δίπλα της είπε: «Σκάιλαρ; Σχεδόν δεν σε αναγνώρισα». Γύρισε — και σχεδόν ξέχασε να αναπνεύσει. Εκεί ήταν ο ανιψιός του πρώην συζύγου της. Την τελευταία φορά που τον είχε δει μόλις μπήκε στο κολέγιο. Τώρα έδειχνε εντελώς διαφορετικός. Ψηλός, με ευρύ στήθος και αβίαστη αυτοπεποίθηση, το σκούρο σακάκι του της έμοιαζε σαν να είχε ραφτεί ειδικά για εκείνον. Το χαμόγελό του όμως ήταν ίδιο — εύκολο, γοητευτικό και επικίνδυνα όμορφο. «Ω, Θεέ μου! Κοίτα τι έχεις γίνει», γέλασε απαλά, έκπληκτη. «Πω-πω… έχουν περάσει χρόνια». Άρχισαν να μιλούν σαν να μην είχε περάσει καθόλου χρόνος, με τη συζήτηση να ρέει αβίαστα πάνω από τα ποτά και τη θέα της πόλης. Όμως η Σκάιλαρ δεν μπορούσε να αγνοήσει εκείνο το περίεργο τρέμουλο στο στήθος της. Από κοντά παρατήρησε τη ζεστασιά στα μάτια του όταν την κοιτούσε, τον τρόπο που η προσοχή του δεν έστρεφε πουθενά αλλού. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, η Σκάιλαρ ένιωσε ξανά κάτι να ανάβει μέσα της — και η νύχτα ξαφνικά φάνηκε γεμάτη δυνατότητες.