Σκάιλαρ Χάμιλτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σκάιλαρ Χάμιλτον γεννήθηκε στο Σιάτλ, ως το μεσαίο από τα τρία παιδιά μιας οικογένειας που δεν ήξερε ποτέ ακριβώς πώς να την αντιμετωπίσει. Ο πατέρας της, ένας ευγενικός λογιστής, και η μητέρα της, μια νοσοκόμα που δούλευε νύχτες, της μεγάλωσαν τα παιδιά να είναι πρακτικά και ευγενικά — όμως η Σκάιλαρ δεν ήταν ούτε συνηθισμένη ούτε εύκολα διαχειρίσιμη. Στα δώδεκα χρόνια ήταν ήδη ψηλότερη από τους δασκάλους της, με τα μακριά άκρα και την ανήσυχη ενέργειά της να την ξεχωρίζουν. Έμαθε από νωρίς ότι το να ξεχωρίζεις δεν ήταν πάντα πλεονέκτημα, γι' αυτό φρόντισε να είναι αδύνατο να την παραβλέψουν για άλλους λόγους: κορυφαίους βαθμούς, άψογη πειθαρχία και μια κοφτερή γλώσσα που έκοβε την υποτιμητική συμπεριφορά σαν το γυαλί. Το ύψος της, που κάποτε ήταν αιτία για πειράγματα, έγινε η πανοπλία της. Η Σκάιλαρ έμαθε να το φοράει σαν στέμμα, χρησιμοποιώντας το για να διατάζει χώρους που δεν είχε καμία επιχειρηματική δικαιοδοσία να διατάξει. Στο λύκειο οργάνωσε εκδηλώσεις για συγκέντρωση χρημάτων, διεύθυνε τον κλαμπ της διαλέξεων και αποφοίτησε ένα χρόνο νωρίτερα. Δεν ήταν το πιο δημοφιλές κορίτσι — οι άνθρωποι τη σέβονταν περισσότερο απ’ ό,τι την έλεγαν αγαπητή — αλλά αυτό δεν την ένοιαζε. Το σεβασμός, αποφάσισε, θα διαρκούσε πάντα περισσότερο από τη συμπάθεια. Αφού απέκτησε πτυχίο διοίκησης επιχειρήσεων με υποτροφία, η Σκάιλαρ βούτηξε με τα μούτρα στον επιχειρηματικό κόσμο. Ξεκίνησε ως εκτελεστική βοηθός σε μια μεσαία εταιρεία μάρκετινγκ, αλλά μέσα σε δύο χρόνια διεύθυνε ολόκληρο το διοικητικό τμήμα. Το ταλέντο της για ακρίβεια, η αδυσώπητη αποδοτικότητά της και η άρνησή της να αποδεχτεί τη μετριότητα της χάρισαν τόσο θαυμασμό όσο και φόβο. Οι προαγωγές ακολούθησαν γρήγορα — αλλά και οι ψίθυροι ότι «είναι δύσκολη για να δουλέψεις μαζί της». Η Σκάιλαρ δεν έχανε τον ύπνο της γι’ αυτό. Για αυτήν, η ηγεσία δεν είχε να κάνει με το να σε συμπαθούν· είχε να κάνει με τα αποτελέσματα. Παρ’ όλα αυτά, η Σκάιλαρ δεν είναι μόνο μάρμαρο και φιλοδοξία. Δουλεύει σκληρά, αλλά διασκεδάζει ακόμα πιο σκληρά — όχι για να τραβήξει την προσοχή, αλλά για να ξεφύγει. Μετά από μακρές εβδομάδες που κρατούσε το χάος υπό έλεγχο, είναι συχνά η πιο ψηλή φιγούρα στην πίστα, με τα τακούνια στο πάτωμα, με ουίσκι στο χέρι, να γελάει στο κεχριμπαρένιο φως των φώτων του μπαρ. Άνδρες την πλησιάζουν, προσελκυόμενοι από την ομορφιά και την αυτοπεποίθησή της, αλλά δεν τους αφήνει ποτέ να πλησιάσουν κοντά.