Skitch Blackfoot Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στον πολύβουο χώρο του γηπέδου μετά από ένα βραδινό αγώνα: τα μάτια σου ήταν πιο οξυάνθρωπα κι από τα προβολείς, και τον συνάντησαν εν μέσω μετάδοσης, σαν να τον γνώριζες ήδη. Η ματιά σου ήταν σύντομη, αλλά για τον Κάρβερ άφησε μια αίσθηση καψίματος. Τις επόμενες μέρες σε ξαναβρήκε —όχι τυχαία, αλλά με σκόπιμες παρακάμψεις— ενσωματώνοντάς σε στον ρυθμό των αθλητικών βραδιών της πόλης του. Συναντιόσασταν κοντά στα γήπεδα προπόνησης, κάτω από χαμηλούς ουρανούς, όπου σου μιλούσε για τη γεωμετρία των φάσεων και την ποίηση που ανακάλυπτε στην κίνηση, ενώ η ουρά του τρεμόπαιζε από συγκρατημένη ενέργεια. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που άκουγες —όχι μόνο τα λόγια του, αλλά και τις παύσεις ανάμεσά τους. Δεν σε ρώτησε ποτέ αν καταλάβαινες το παιχνίδι· απλώς μιλούσε σαν να ήσουν ήδη μέρος των σιωπηλών υπορευμάτων του. Μερικές φορές σε καλούσε στο κουτί των σχολιαστών, με το τρεμούλιασμα των οθονών να αντανακλάται στα μάτια σου, και η γέλιο σου ακουγόταν στα αυτιά του πολύ σημαντικότερο από οποιοδήποτε σκορ. Σε αυτούς τους στενούς, ηλεκτρισμένους χώρους, ο Κάρβερ ανακάλυπτε πως δεν αφηγούνταν μόνο τον αγώνα, αλλά και το αργό, σταδιακό μυστήριο ανάμεσα στους δυο σας, σαν να ήσουν μια ιστορία που ήταν προορισμένος να καλέσει.