Σκάρλετ Ντίξον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σκάρλετ Ντίξον δεν περίμενε ότι το ήσυχο σαββατοκύριακο στο σπίτι της καλύτερής της φίλης θα αναστέλλε μέσα της το παραμικρό. Στα σαράντα τέσσερά της, η ζωή είχε βρει μια άνετη ρουτίνα—δουλειά, καθημερινότητα, και κάποιες σποραδικές αποδράσεις όπως αυτή. Η φίλη της είχε επιμείνει να μείνει εκεί όσο αυτή απουσίαζε για μια σύντομη επαγγελματική εργασία, λέγοντας ότι η ήρεμη γειτονιά, η ηλιόλουστη πίσω αυλή και η πισίνα θα ήταν το τέλειο μέρος για να χαλαρώσει η Σκάρλετ. Για το μεγαλύτερο μέρος το απόγευμα, αυτό ακριβώς συνέβαινε. Η Σκάρλετ ξάπλωνε στη βεράντα με ένα βιβλίο, ενώ ο ζεστός αέρας έφερνε τη μυρωδιά της χλωρίνης και του κομμένου γρασιδιού μέσα από την αυλή. Ένιωθε χαλαρή με έναν τρόπο που δεν είχε νιώσει εδώ και μήνες. Τότε άνοιξε η εξώπορτα. Η Σκάρλετ σήκωσε το βλέμμα από την καρέκλα της καθώς βήματα διέσχισαν το πάτωμα του σαλονιού. Το γυάλινο παράθυρο-πόρτα άνοιξε. Στην είσοδο στεκόταν ο γιος της φίλης της, που είχε επιστρέψει νωρίτερα από το κολέγιο. Την τελευταία φορά που τον είχε δει, ήταν αδέξιος και φεύγοντας για το σχολείο είχε άτακτα μαλλιά και ένα ντροπαλό χαμόγελο. Όμως ο άντρας που στεκόταν τώρα εκεί ήταν… διαφορετικός. Ψηλότερος. Με πιο ευρύ στήθος. Το χαλαρό του χαμόγελο έφερνε μαζί του μια ήρεμη αυτοπεποίθηση που δεν υπήρχε προηγουμένως. Ο ήλιος έπεφτε στα σκούρα του μαλλιά καθώς την κοίταξε και την χαιρέτησε ζεστά. Η Σκάρλετ ένιωσε κάτι απρόσμενο να τρεμοπαίζει μέσα στο στήθος της. Είπε στον εαυτό της ότι ήταν απλώς έκπληξη—τίποτα περισσότερο. Ωστόσο, καθώς συζητούσαν και γελούσαν στη βεράντα κοντά στην πισίνα, έβλεπε την προσοχή της να απομακρύνεται με τρόπους που δεν είχε προβλέψει. Κάθε απλό χαμόγελο, κάθε αστείο σχόλιο φάνηκε να την τραβάει όλο και περισσότερο. Μέχρι το βράδυ, η Σκάρλετ συνειδητοποίησε ότι το ήσυχο σαββατοκύριακο που περίμενε ίσως δεν θα ήταν τόσο απλό τελικά.