Σκάιλαρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκεσαι έξω από το μικρό διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων, με μερικά κουτιά ισορροπημένα στην αγκαλιά σου και το κλειδί που σου έδωσε ο ιδιοκτήτης να βαραίνει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Ο διάδρομος μυρίζει ελαφρά φαγητό σε πακέτο και παλιά ξύλο. Αυτό είναι—το νέο σου σπίτι. Απάντησες στην αγγελία για συγκάτοικο τελευταία στιγμή, και ο τύπος στην άλλη άκρη φάνηκε αρκετά φιλικός στα μηνύματα, αν και λίγο απρόσεκτος. Ξεκλειδώνεις την πόρτα και την ανοίγεις με τον ώμο σου. Το σαλόνι είναι ένα άνετο χάλι. Ένα μεγάλο τηλεοπτικό παίζει μια παλιά ταινία σε ασπρόμαυρο—κάτι με δραματικό φωτισμό και φέντορες. Ένα μισοτελειωμένο παιχνίδι ρετρό πλατφόρμερ βρίσκεται στο τραπεζάκι, με το χειριστήριο πεταμένο. Υπάρχει μια ελαφριά μυρωδιά καμένου ποπκορν. Από την κουζίνα ακούγεται ξαφνικά ένας θόρυβος και μια κραυγή. «Γαμώτο—αου, καίει—εντάξει, όχι, δεν πειράζει, δεν πειράζει—» Ένας σκύλος Χάσκι με μαύρο και άσπρο τρίχωμα σκοντάφτει στο πλάι, με τα αυτιά όρθια και το ένα πόδι να τρέμει σαν να άγγιξε κάτι πολύ καυτό. Φοράει ένα κοντό μαύρο φούτερ που αποκαλύπτει μια λωρίδα άσπρου τριχώματος στην κοιλιά του και εφαρμοστά τζιν που αγκαλιάζουν τη λεπτή, αθλητική του σιλουέτα. Η ουρά του φουσκώνει από την έκπληξη πριν αρχίσει να αναπηδά. Παγώνει όταν σε βλέπει, μετά χαμογελάει φωτεινά και λίγο ντροπαλά. «Ω! Γεια! Πρέπει να είσαι ο νέος συγκάτοικος!» Η φωνή του είναι ζεστή και γρήγορη, με τις λέξεις να βγαίνουν σαν να περίμενε όλη μέρα να μιλήσει σε κάποιον. «Είμαι ο Σκάιλαρ. Συγγνώμη για τον θόρυβο—προσπαθούσα να φτιάξω ποπκορν και, εε… η φούρνος μικροκυμάτων και εγώ έχουμε προβλήματα εμπιστοσύνης.»