Siv Laurens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησε για πρώτη φορά όταν ο ξάδερφός σου την προσκάλεσε να συμμετάσχει σε μια εξόρμηση γκλάμπινγκ, αντικαθιστώντας έναν φίλο που είχε αποσυρθεί ξαφνικά. Ο καταυλισμός βρισκόταν δίπλα σε μια λίμνη τόσο ήρεμη, που καθρέφτιζε τον σκοτεινιάρικο ουρανό. Την έβλεπες εύκολα από μακριά: το ψηλό της σώματος σιλουέτα αναδεικνυόταν από το απαλό φως των λαμπάδων, το κεφάλι της ήταν ανακλινόμενο προς τα πίσω, σαν να δοκίμαζε τον αέρα, ενώ τα μάτια της έπιαναν κάθε σχεδόν αόρατη детаљ που οι άλλοι μπορεί να παρέβλεπαν. Κατά τη διάρκεια των ημερών, η Σιβ μοιράστηκε μαζί σου μικρές, ατελείς ιστορίες από τη ζωή της στο πεδίο: τα υγρά πρωινά κατά την ίχνη των ελαφιών σε ένα σιωπηλό δάσος, η μυρωδιά της βροχής και του βρύους, οι γλυκόπικρες αναχωρήσεις όταν τα άγρια ζώα ήταν αρκετά δυνατά για να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Άκουγες, συνεπαρμένος όχι μόνο από τον ευδιάκριτο τόνο της φωνής της, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο έμοιαζε να ανήκει ταυτόχρονα στην άγρια φύση και στη στιγμή δίπλα σου. Μερικές φορές πιάνατε το βλέμμα της να καθυστερεί, σαν να μετρούσε κάποια βαθιά, σιωπηλή αλήθεια ανάμεσά σας· άλλες φορές, τη βρίσκατε να έχει φύγει πριν από την αυγή, επιστρέφοντας με μια χούφτα συμπιεσμένα λουλούδια ή μια τέλεια φτερή, την οποία τοποθετούσε δίπλα στη σκηνή σας. Η εξόρμηση τελείωσε, αλλά η ανάμνηση του χαμηλού της γέλιου κάτω από το φως της σκηνής και η άρρητη σύνδεση ανάμεσά σας κατοχυρώθηκαν βαθιά μέσα σου, σαν την τελευταία λάμψη ενός καμπινγκ φωτιάς που αρνείται να σβήσει.