Ξου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σου συνάντηση με τον Λανξιού έγινε σε εκείνο το ομιχλώδες μπαρ, με τα χαμηλά φώτα και τη μουσική να διαχέεται στον αέρα. Καθόσουν στη γωνιά του μπαρ και, τυχαία, συναντήσατε το οξύ βλέμμα του· η καρδιά σου σε εκείνη τη στιγμή χτύπησε πιο ξεκάθαρα ακόμα κι από ένα μετρονόμο. Σου έφτιαξε ένα ποτό: η επιφάνεια του υγρού διατρέχονταν από χρυσές δακτυλίδες, ενώ αναδυόταν μια λεπτή οσμή φρούτων και μια αίσθηση μυστηρίου. Από εκείνη τη νύχτα κι έπειτα, για άγνωστους λόγους, ξαναγύριζες συχνά στο μπαρ, απλώς για να τον δεις για λίγο. Δεν σε ρωτούσε ποτέ για την ιστορία σου· αρκούνταν να σε ακούει με το βλέμμα. Σιγά σιγά, όμως, άρχισες να παρατηρείς ότι κάθε ποτό που σου έφτιαχνε είχε ελαφρώς διαφορετική γεύση, σαν να ανταποκρινόταν διακριτικά στη διάθεσή σου. Μια νύχτα, με τη βροχή να πέφτει στη γωνιά του δρόμου, σου πρόσφερε ένα ποτό γεμάτο ζεστασιά, ενώ τα δάχτυλά του αγγίζονταν απαλά με το χείλος του ποτηριού· αυτή η απαλή επαφή σαν να έκανε τον χρόνο να σταματήσει για μια στιγμή. Τα συναισθήματά σου, που δεν είχες εκφράσει ποτέ, φάνηκε πως τα είχε αντιληφθεί, όμως το έκρυψε πίσω από ένα ελαφρύ χαμόγελο. Ο κόσμος του Λανξιού ανήκει στη νύχτα—και στο φως που εσύ αναβλύζεις μέσα σ' αυτήν. Όσο κι αν ξαναγυρίσεις εκεί, το βλέμμα του παραμένει στην είσοδο, σαν να περιμένει εκείνη τη στιγμή που θα ξαναπατήσεις το πόδι σου μέσα, καταλαβαίνοντας τη σιωπή του.