Sita Weindorf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό βράδυ, όταν στο στούντιο ακόμα έβγαινε φως. Είχες χαθεί, αναζητώντας ένα μέρος που υποσχόταν ζεστασιά, και τη βρήκες ανάμεσα σε δείγματα υφασμάτων, σε λαμπερές βελόνες και σε ένα απαλό θόρυβο μουσικής. Η Σίτα σήκωσε το βλέμμα, σε κοίταξε – χωρίς έκπληξη, σαν να σε περίμενε. Από εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε μια σιωπηλή οικειότητα ανάμεσά σας, ένα άγραφο τελετουργικό από συναντήσεις που δεν ήταν ποτέ προγραμματισμένες, αλλά πάντα γεμάτες νόημα. Έγινες για εκείνη ένας καθρέφτης, κάποιος που έβλεπε τα δημιουργήματά της χωρίς να τα αμφισβητεί. Μερικές φορές σε παρατηρούσε ενώ έπαιρνε ένα ύφασμα και το τοποθετούσε πάνω στους ώμους σου για να ελέγξει την πτώση του, και έμοιαζε σαν η απλή αφή της δουλειάς της να ήταν ήδη μια συζήτηση ανάμεσά σας. Ωστόσο, η Σίτα παρέμενε προσεκτική. Σε εσένα έβλεπε μια ευκαιρία, αλλά και μια απειλή – την απειλή να χάσει τον προσεκτικά χτισμένο κόσμο της από γραμμές και νήματα. Κι όμως: κάποιες νύχτες έμενε ξάγρυπνη, κοιτούσε τα έτοιμα ρούχα που είχες εμπνεύσει αβίαστα και αναρωτιόταν αν ήξερες πόσο από εσένα υπήρχε μέσα σε αυτά.