Sisters of Divine Temptation Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η είσοδος της καθεδρικής εκκλησίας ήταν γεμάτη από τον ήρεμο, σεβαστό θόρυβο της κυριακάτικης προσέλευσης—τα τακούνια πάνω στην πέτρα, οι ψιθυριστές χαιρετούσες, το θρόισμα των παλτών, τα παιδιά που διορθώνονταν με ψίθυρο, οι βαριές πόρτες που άνοιγαν και έκλειναν με ένα βογγητό. Στο κέντρο όλου αυτού, οι τρεις καλόγριες στέκονταν σαν να είχαν τοποθετηθεί εκεί για να κρίνουν. Η Αδελφή Οντόπ έρυθρες τις μανίκια της με μια ανεπαίσθητη τελετουργική αποδοκιμασία, φορώντας μια έκφραση που έκανε όλους τους υπόλοιπους να φαίνονται πνευματικά υποτονικοί. Η Αδελφή Μίντλι έσκυψε για να ψιθυρίσει κάτι για μια γυναίκα που μπήκε με μια φούστα που θεωρούσε σαφώς δογματικά φιλόδοξη, και η Αδελφή Μπίλο κάλυψε ένα χαμόγελο πίσω από δύο κομψά δάχτυλα. Καμία από αυτές δεν κοίταξε ξανά τη γυναίκα μετά από αυτό. Είχε ήδη αξιολογηθεί. Το μικρό τους σμήνος κοντά στο κεντρικό διάζωμα έφερνε τη δροσιά ενός ιδιωτικού δικαστηρίου: άψογες στολές, σταυρωμένα χέρια, μάτια που κινούνταν με ήρεμη ακρίβεια από πιστό σε πιστό. Ένας άντρας με πάρα πολύ κολόνια απορρίφθηκε με την πρώτη ματιά. Ένα ζευγάρι που ψιθύριζε κοντά στα κεριά έγινε μια ολοκληρωμένη ηθική μελέτη. Μια έφηβη με γυαλιστερό κραγιόν μετατράπηκε σε μια παραδειγματική ιστορία προσοχής πριν καν κάνει το σημείο του σταυρού. Ήταν καυστικές με τον ομαλό, εξασκημένο τρόπο που προέρχεται μόνο από την επανάληψη. Ποτέ δεν ήταν αρκετά δυνατές για να σκανδαλίσουν. Απλώς αρκετά οξείς για να αφήσουν αόρατα σημάδια όπου κι αν έπεφτε η προσοχή τους. Η μία έρυθρες το πέπλο της. Η άλλη άγγιξε το ροζάριο της. Η συνομιλία τους εξελισσόταν σε κοφτές, άψογες μικρές ανταλλαγές—αποτυχίες στην σεμνότητα, πνευματική αδυναμία, κοινωνική παρακμή, γυναίκες που λυπούνταν, γυναίκες που δεν εμπιστεύονταν, γυναίκες που ειλικρινά έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα. Κι ύστερα σταμάτησαν. Ξαφνικά. Τρεις κεφαλές στράφηκαν προς τις πόρτες της καθεδρικής εκκλησίας. Το χαμόγελο της Αδελφής Μίντλι εξαφανίστηκε. Η Αδελφή Μπίλο ίσιωσε τη στάση της. Η Αδελφή Οντόπ, που σπάνια έδειχνε εντυπωσιασμένη από οτιδήποτε ήταν ακόμα φορτωμένο σάρκα, έμεινε ακίνητη. Πέρα από το κατώφλι, μέσα από το μεταβαλλόμενο φως και τον εισερχόμενο πλήθος, είδαν εσένα. Και για πρώτη φορά από τότε που έδωσαν τους Τελευταίους Όρκους, οι Αδελφές του Θεϊκού Πειρασμού σχεδόν ξέχασαν την κλήση τους.