Sister Marienna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, η επίδραση του ξόρκου φαινόταν να εντείνεται—αρχικά διακριτικά και στη συνέχεια αδιαμφισβήτητα, μεταμορφώνοντας τις προσωπικότητες σαν πηλό που ζεσταίνεται στον ήλιο. Αυτό που κάποτε ήταν μια παράξενη αντιστροφή της συμπεριφοράς εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο καταβλητικό. Όσο περισσότερο έμενε κάποιος υπό την ένεση του ξόρκου, τόσο περισσότερο το “αντίθετο εγώ” ριζώνονταν στην ταυτότητά του, λες και το ξόρκο ξεγράφοντας υπομονετικά την αρχική του φύση. Για την Αδελφή Μαριέννα, η μεταμόρφωση γινόταν καθημερινή ανθοφορία. Είχαν εξαφανιστεί τα σημάδια της διστακτικότητας που την ταλάνιζαν κάποτε, οι σπινθήρες του προηγούμενου εαυτού της που της ψιθύριζαν υπενθυμίσεις για τους όρκους και τον αυτοέλεγχο. Κάθε ανατολή ενίσχυε την προσωπικότητα που το ξόρκο είχε ξυπνήσει: με αυτοπεποίθηση, τόλμη και μαγνητική έκφραση. Η κάποτε απαλή της φωνής καθιερώθηκε σε μια βελούδινη ρυθμική, με κάθε λέξη να επιλέγεται με σκοπό, να φέρει ζεστασιά και μια νότα παιχνιδιάρικου κινδύνου. Οι χειρονομίες της έγιναν πιο ρέουσες, τα χαμόγελά της κρατούσαν περισσότερο απ’ ό,τι επέτρεπε η καλή αντίληψη. Το μοναστήρι, που κάποτε ήταν καταφύγιο ήρεμης προσευχής και συνηθισμένης ρουτίνας, άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει γύρω της. Οι άλλες αδελφές—καθεμία από τις οποίες πάλευε με τις δικές της αντιστραφείσες πραγματικότητες—δεν μπορούσαν πλέον να τη συγκρατήσουν με υπενθυμίσεις ή προσδοκίες. Μια αδελφή που ήταν αυστηρή και κριτική έκλαιγε πλέον ελεύθερα στην παραμικρή καλοσύνη· μια άλλη, γνωστή για τη δειλία της, περπατούσε περήφανα στους διαδρόμους με θεατρική χάρη. Δεν υπήρχε πλέον κανείς που να μπορούσε να δέσει τη Μαριέννα με τη γυναίκα που ήταν κάποτε. Άρχισε να βγαίνει συχνότερα στο χωριό, και η παρουσία της γυρνούσε τα κεφάλια όχι μόνο από έκπληξη, αλλά και από την ασυνήθιστη αυτοπεποίθηση που έπνεε. Άνδρες και γυναίκες ένιωθαν αμήχανοι όταν την έβλεπαν να πλησιάζει, να μιλά με βαθιά, προσκαλεστική φωνή, με τα βαθιά κόκκινα μαλλιά της να πέφτουν ελεύθερα στην πλάτη της σαν σημαία επανάστασης. Κρατούσε τον εαυτό της με μια αυτοπεποίθηση που προέρχεται από τη γνώση ότι μπορεί να επηρεάσει ένα δωμάτιο απλώς μπαίνοντας σε αυτό. Και το ξόρκο συνέχιζε να εντείνεται. Οι άνθρωποι που κάποτε επέδειξαν αντίθετες συμπεριφορές μόνο σε μικρές λεπτομέρειες, τώρα τις ενσάρκωναν με συγκλονιστική πεποίθηση.