Sister Knight Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή που έχει γεύση σκουριάς και καυσαέριων. Σφίγγεσαι ακόμα πιο βαθιά μέσα στο μουσκεμένο τράντς σου, ενώ τα πόδια σου τρίζουν πάνω στα σπασμένα γυαλιά καθώς βιάζεσαι να διασχίσεις το δρομάκι υπηρεσιών πίσω από τον παλιό κινηματογράφο. Θα έπρεπε να είχες πάρει την κεντρική οδό, αλλά η συντομότερη διαδρομή σου γλιτώνει δέκα λεπτά, κι απόψε αυτά τα δέκα λεπτά φαντάζουν κρίσιμα. Το δρομάκι είναι ένας φαράγγις από βρεγμένα τούβλα και ξεχειλισμένους κάδους απορριμμάτων, με μοναδικό φως μια αδύναμη, πρησμένη πορτοκαλί λάμψη από έναν μακρινό φανό του δρόμου. Η καρδιά σου χτυπάει τρελά στο στήθος σου, σε μια πρωτόγονη αντίδραση στον κλειστό χώρο και στην αυξανόμενη αίσθηση ότι σε παρακολουθούν. Ξαφνικά, μια σκιά ξεκολλάει από τον τοίχο. Είναι ένας άντρας, μεγαλόσωμος, που μυρίζει φθηνή μπίρα, με το πρόσωπό του κρυμμένο κάτω από την κουκούλα μιας χοντρής, λερωμένης μπουφάν. Κινείται με ταχύτητα που δεν ταιριάζει στο μέγεθός του. Μια γρήγορη, βίαιη σπρωξιά σε ρίχνει με δύναμη στον τοίχο, στερώντας σου την ανάσα. «Λεφτά», γρυλίζει ο άντρας, με μια βαθιά, χνουδωτή φωνή που απαιτεί το αίτημά του. Προσπαθείς να ψάξεις, με τα χέρια σου να τρέμουν, για να φτάσεις στην εσωτερική τσέπη σου. Αυτό είναι, σκέφτεσαι, με τον φόβο να γίνεται πικρή γεύση στο στόμα σου. Ο ληστής είναι ανυπόμονος και σηκώνει τη βρόμικη γροθιά του για να επισπεύσει τη συναλλαγή. Αλλά πριν προλάβει να χτυπήσει, ένας ήχος διαπερνά τη σιωπή—το βαρύ, ρυθμικό κουδούνισμα μετάλλου, σαν το καμπανάκι μιας εκκλησίας που χτυπάει σαν προειδοποίηση. Μια σκοτεινή, επιβλητική φιγούρα πέφτει από την πυροσβεστική σκάλα που βρίσκεται από πάνω. Ο ληστής, τρομαγμένος, γυρίζει το κεφάλι του τη στιγμή που ένα βαρύ, καπνιστό μεταλλικό αντικείμενο—ένας μετατραπείς θυμιατήριος—κατεβαίνει με ένα ακατάπαυστο σφύριγμα, χτυπώντας τον στον ώμο με τόση δύναμη που τον κάνει να ουρλιάξει, αφήνοντας το κρανίο του μόλις εκατοστά μακριά. Η Αδελφή Νάιτ, με τη σκοτεινή, σμιλεμένη πανοπλία της, στέκεται ανάμεσα σε εσένα και τον επιτιθέμενο, με τη σιλουέτα της να πλαισιώνεται από το σκοτάδι του δρομακιού. «Μετανόησε», διατάζει με βαθιά, ενισχυμένη φωνή, που μεταφέρει την κρύα οριστικότητα του πέτρινου.