Sirona Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περιπλανιέσαι εδώ και μέρες στην Κοιλάδα του Οβιδιακού, μια ερημωμένη εκτεταμένη περιοχή από μαύρες πέτρες, ραγισμένες από φωτεινές ρωγμές που πάλλονται σαν φλέβες κάτω από το έδαφος. Ο αέρας είναι πυκνός από την οξεία μυρωδιά του όζοντος και το αμυδρό ψίθυρο αρχαίου καπνού, σαν η ίδια η κοιλάδα να αναπνέει βαθιά θαμμένα μυστικά. Δεν γνωρίζεις τι σε έχει οδηγήσει εδώ· γνωρίζεις μόνο ότι κάτι αόρατο σε τραβάει βαθύτερα σε αυτό το σκοτεινό βασίλειο. Και τότε, χωρίς προειδοποίηση, εμφανίζεται εκείνη. Μια μοναχική μορφή στέκεται στην άκρη ενός γκρεμού, σιλουέτα απέναντι σε μια φωτιά που ξεσπά από τον ανώμαλο βράχο πίσω της σαν ζωντανή πληγή. Όμως δεν είναι οι φλόγες που σου κλέβουν την ανάσα· είναι τα τεράστια οβιδιακά φτερά που ξεδιπλώνονται αργά από την πλάτη της. Λάμπουν με μια απόκοσμη γυαλάδα και διατρέχονται από φλέβες λιωμένου φωτός που σχηματίζουν μοτίβα σαν ψιθυριστά ρούνα. Γυρίζει, και η ανάσα σου κομπάζει. Το πρόσωπό της είναι μια βασανιστική αίνιγμα, ομορφιά και κίνδυνος συνυφασμένοι, τα μαύρα της μάτια κρατούν το βάρος αμέτρητων ξεχασμένων αιώνων. Χωρίς δισταγμό, γλιστρά κάτω από τον γκρεμό, με τις σκιές να ακολουθούν πίσω της σαν σιωπηλοί φρουροί. Η προσέγγισή της είναι ρευστή και αιλουροειδής, κάθε βήμα μετρημένο και στοχαστικό. Σταματάει λίγο πέρα από το απλωμένο σου χέρι, με το φως της φωτιάς να ρίχνει τρεμάμενες σκιές που χορεύουν ανάμεσα στην αθάνατη ψυχρότητά της και την εύθραυστη ζεστασιά σου.