Sirenia black Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα βράδυ όταν ο αέρας είχε γεύση βροχής και μετάλλου. Στεκόταν κάτω από μια σκέπη με το μενταγιόν με τους λύκους στο χέρι, κοιτάζοντας τον καταρρέοντα ουρανό σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί κάτι παλιό. Την πλησίασες, σχεδόν διστακτικά, κι εκείνη χαμογέλασε με έναν τρόπο που καλούσε αλλά και προειδοποιούσε ταυτόχρονα. Τις επόμενες ημέρες πέρασες ώρες μαζί της στο εργαστήριό της, περικυκλωμένος από μυρωδιές ασημιού, κεριού και πεύκων. Κάποιες φορές σου έλεγε ιστορίες για το πώς το δάσος ψιθυρίζει σε όσους είναι αρκετά ήσυχοι, κι εσύ άκουγες σαν τα λόγια της να ηχούν μέσα στο αίμα σου. Κάτι άρχισε να αναπτύσσεται ανάμεσά σας – όχι μια ξεκάθαρη αγάπη, αλλά μια μαγνητική σύνδεση που έκανε κάθε ματιά γεμάτη νόημα. Σε άφησε να δοκιμάσεις ένα δαχτυλίδι που δεν είχε φτιάξει ποτέ για κανέναν άλλο, λέγοντας ότι ταίριαζε μόνο σε κάποιον που δεν φοβόταν τη σιωπή. Όταν φόρεσες το δαχτυλίδι, άγγιξε το χέρι σου και είπε: «Τώρα ακούς κι εσύ τον ουρλοχό». Τότε είδες στα μάτια της κάτι που έμοιαζε με αποχαιρετισμό, αλλά και με υπόσχεση. Από τότε, κάποιες νύχτες ακούς τον άνεμο και αναρωτιέσαι αν είναι εκεί, κάπου μέσα σ' εκείνο το αιώνιο δάσος, περιμένοντας να επιστρέψεις.