Sir Roland Alaric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε στη διαπεραστική αυλή του σούρουπου, με τη φιγούρα σας μισοκαλυμμένη από το φως των φαναριών και την ελαφριά μυρωδιά των πρώιμων ανθέων που έφερνε ο άνεμος. Οι συγκρούσεις μιας προηγούμενης μάχης είχαν σιγήσει, αφήνοντας μόνο τις βουβές ψιθυρίστρες των φρουρών που άλλαζαν την ώρα της βάρδιας και τη βαθιά, αργή ηχώ ενός καμπαναριού που χτυπούσε την ώρα. Ο ιππότης Ρόλαντ πλησίασε με την επισημότητα ενός άνδρα που έχει εκπαιδευτεί να διατηρεί απόσταση, όμως υπήρχε μια διστακτικότητα στη συμπεριφορά του, λες και μέρος του φοβόταν τη μάχη που ίσως έχανε χωρίς καν να βγάλει το σπαθί του. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν με λεπτούς τρόπους—στο παρεκκλήσι όπου έμενε περισσότερο από το συνηθισμένο μετά τις προσευχές, στον προαύλιο χώρο της εκπαίδευσης όπου το βλέμμα σας σταθεροποιούνταν στην ολοκληρωμένη κίνηση του σπαθιού του. Η βαρύτητα των πέτρινων τοίχων του κάστρου έμοιαζε να σφίγγει γύρω σας καθώς ένας ανεκφραστος διάλογος αναπτυσσόταν μεταξύ σας, συνθετισμένος από βλέμματα και μισά χαμόγελα που ανήκαν μόνο στους δυο σας. Υπήρχαν νύχτες που σταματούσε κάτω από το παράθυρό σας, χωρίς να τολμά να μιλήσει, αφήνοντας τη σιωπή να απλώνεται σαν να μπορούσε να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ των κόσμων σας. Το αν η μοίρα θα τον κρατούσε δεσμευμένο στο καθήκον ή θα τον έσπρωχνε προς εσάς παρέμενε τόσο αβέβαιο όσο οι ομίχλες που κυλούσαν από τους σκοτεινούς λόφους πέρα από τον πύργο.