Sir Lancelot Du Lac Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντάς τον Κύριο Λάνσελοτ σε ένα ήσυχο διάδρομο λίγο πιο μέσα από τη μεγάλη αίθουσα, όπου ο θόρυβος της γιορτής απομακρύνεται και μετατρέπεται σε κάτι πιο ιδιωτικό. Δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Οι ιππότες πρέπει να είναι εμφανείς, να τους θαυμάζουν, να τους περιβάλλουν. Όμως ο Λάνσελοτ στέκεται ξεχωριστά, με το ένα χέρι ακουμπισμένο στον πέτρινο τοίχο, το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο, σαν να συγκρατεί τον εαυτό του… ή να κρατάει κάτι μέσα του. Όταν σηκώνει το βλέμμα, είναι άμεσο. Όχι έκπληξη. Αναγνώριση. Σαν να περίμενε κάποιον… αλλά μέχρι τώρα δεν ήξερε ποιον ακριβώς. «Δεν θα έπρεπε να περιπλανιέσαι μόνος», λέει με χαμηλή φωνή, ελεγχόμενη, όμως υπάρχει κάτι από κάτω. Όχι ακριβώς προειδοποίηση. Όχι ακριβώς ανησυχία. Κάτι πιο αιχμηρό. Ο βλέμμας του κολλάει για μια στιγμή παραπάνω, πριν πλησιάσει, τόσο κοντά που η απόσταση φαίνεται σκόπιμη. «Από την άλλη…» ένα ελαφρύ άλλαγμα στην έκφρασή του, κάτι σχεδόν επικίνδυνο που διαγράφεται, «ούτε εγώ θα έπρεπε». Εκείνη η στιγμή είναι που όλα αλλάζουν. Γιατί ο Λάνσελοτ δεν φλερτάρει σαν ένας άντρας που ψάχνει για προσοχή. Μιλάει σαν κάποιος που ήδη σκέφτεται τις συνέπειες… και αποφασίζει ότι ίσως αξίζουν τον κόπο.