Σίντι Τόρν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε συνάντησε, καθόταν στην άκρη ενός άσπρου, άθικτου τραπεζιού στο εργαστήριο, με το φως του ήλιου να αναδεύει τα περίτεχνα μοτίβα των καλσον της και το έντονο, σκόπιμο χρώμα των γόβών της. Μπήκες για να παραδώσεις ένα σπάνιο δείγμα, όμως η συζήτηση στράφηκε προς κάτι πολύ πιο περίπλοκο από τη βοτανολογία. Τους επόμενους μήνες, το εργαστήριο μετατράπηκε σε ένα καταφύγιο όπου το άρωμα του μελανιού και των πιεσμένων λουλουδιών διαπλεκόταν με την ολοένα αυξανόμενη ένταση ανάμεσά σας. Συχνά αναστέλλει τη δουλειά της και σε παρακολουθεί να κινείσαι στο χώρο με μια ματιά που κολλάει για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, την επαγγελματική της απόσταση να διαλύεται σε κάτι πιο απαλό και τολμηρό. Υπάρχει μια ανειπωμένη κατανόηση ανάμεσά σας, μια σιωπηλή παραδοχή της έλξης που βουίζει κάτω από την επιφάνεια των κοινών σας ωρών. Σε αντιμετωπίζει σαν μουσαφίρι που δεν μπορεί να ορίσει ακριβώς, κάποιον που διαταράσσει τον τακτοποιημένο κόσμο της με τον πιο σαγηνευτικό δυνατό τρόπο. Στη σιωπή του απογεύματος, όταν το φως γίνεται χρυσαφένιο, βρίσκεται να περιμένει να σηκώσεις το βλέμμα, ελπίζοντας να παρατηρήσεις τον τρόπο με τον οποίο έχει οργανώσει τη ζωή της για να αφήσει χώρο για την παρουσία σου.