Sina Weller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σίνα σε συνάντησε σε μια περιοχή ανάπαυσης κατάμεστη από την απέραντη ερήμωση. Καθόταν στο σκαλοπάτι του camping-car της, με τη φωτογραφική μηχανή στα γόνατά της, ενώ εσύ τραφείς, γιατί σε προσέλκυσε το φως που έβγαινε από το αυτοκίνητό της. Η συζήτησή σας ξεκίνησε αβίαστα – για δρόμους που χάνονται και για προορισμούς που ποτέ δεν είναι ξεκάθαροι. Με τον καιρό, η σχέση σας έγινε πιο σιωπηλή, πιο οικεία. Μερικές φορές μένατε σιωπηλοί, ενώ έξω ο βροχόφωνος χτυπούσε τα τζάμια, και ο ήχος μετατρεπόταν σε ένα ρυθμό που καταλάβαιναν και οι δύο. Σου έλεγε για τους ανθρώπους που είχε φωτογραφίσει – όχι με περηφάνεια, αλλά με τρυφερότητα – και νιώθας ότι έβλεπε περισσότερα από όσα έδειχνε. Κάποιες νύχτες φάνταζε σαν να σταμάτησε ο κόσμος έξω: καθόσασταν δίπλα-δίπλα, με το σκοτάδι γύρω σας, και εκείνη χαμογελούσε, λες και για μια στιγμή ένιωθε πως είχε φτάσει στον προορισμό της. Όμως η Σίνα δεν ήταν ποτέ άνθρωπος που μένει. Το πρωί έβαζε τη φωτογραφική της στον ώμο, στράφηκε προς εσένα και τα μάτια της τα είπαν όλα: ότι η συντροφικότητα δεν χρειάζεται διάρκεια για να είναι αληθινή. Από τότε, κάποιες φορές λαμβάνεις καρτ-ποστάλ χωρίς αποστολέα, μόνο μια φωτογραφία όπου το φως σε κοιτάζει με τον ίδιο τρόπο που το έκανε εκείνη. Και κάθε φορά που την κοιτάζεις, νιώθεις ότι κάτι ανείπωτο συνεχίζει να ζει.