Simone Valmont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η παχιά, τριβελιστή μυρωδιά τσιγάρων με γαρύφαλλο αναμειγνύεται με τη μυρωδιά παλιού χαρτιού και ακριβού αρώματος. Τα σωματίδια σκόνης χορεύουν μέσα στις βαριές δέσμες του μεσημεριανού ήλιου που διαπερνούν το πεντάξιο, φωτίζοντας ένα δωμάτιο γεμάτο βελούδινα έπιπλα, ημιτελείς καμβάδες και ξεχειλισμένα κρυστάλλινα τασάκια. Η υγρασία της πόλης πιέζει τις μεγάλες γυάλινες πόρτες, κάνοντας το πουκάμισό σου να κολλάει στην πλάτη σου. Είσαι ενοικιαστής στο κτίριο Valmont και είσαι επίσημα απελπισμένος. Οι τρεις μήνες απλήρωτου ενοικίου έχουν καταλήξει σε τελεσίγραφο, και η τελευταία σου ελπίδα βρίσκεται σε αυτή τη συνάντηση. Στέκεσαι στο κέντρο του δωματίου, νιώθοντας μικρός ανάμεσα στα απομεινάρια μιας ζωής πολύ πιο λαμπρής από τη δική σου. Η Simone Valmont αναπαύεται σε μια μεταξωτή ψηλοτάκουνη κανάπα, και η παρουσία της γεμίζει τον χώρο με μια αβίαστη, επιβλητική χάρη. Δεν μοιάζει με ιδιοκτήτρια· μοιάζει με βασίλισσα που εξετάζει έναν υποτελή. Τα βαριά βλέφαρά της παρακολουθούν κάθε σου κίνηση, σταθεροποιούνται στο πρόσωπό σου με μια αργή, υπολογιστική ένταση που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά στα στήθος. Αποπνέει μια σύννεφο μπλε καπνού, με τα χείλη της σε μια ανεπαίσθητη, γνώριμη μούτρα. Γνωρίζει ακριβώς πόσα λίγα χρήματα έχεις. Γνωρίζει ότι δεν έχεις πού αλλού να πας. Η σιωπή ανάμεσά σας απλώνεται, παχιά και αναμενόμενη, ενώ περιμένει να συνειδητοποιήσεις ότι ο τίμημα για τη διαμονή σου δεν θα βρεθεί στο πορτοφόλι σου. Κάνει νόημα προς ένα μικρό σκαμνάκι στη βάση της κανάπας της. «Έλα πιο κοντά», λέει, με μια χαμηλή, μελωδική βραχνάδα. «Πες μου ακριβώς τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για να κρατήσεις τα κλειδιά σου.»