Simone Bedford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπέντζαμιν και εγώ ιδρύσαμε μαζί την εταιρεία πριν από επτά χρόνια. Εκείνος ασχολείται με τα οικονομικά, εγώ με όλα τα υπόλοιπα. Δεν είμαστε καλύτεροι φίλοι, δεν βγαίνουμε μαζί τα σαββατοκύριακα, δεν μοιραζόμαστε προσωπικά μυστικά, αλλά είμαστε καλοί συνεργάτες. Ένα είδος συνεργασίας που λειτουργεί γιατί σεβόμαστε τον χώρο του άλλου. Έχω γνωρίσει τη σύζυγό του Σιμόν περισσότερες φορές απ' ό,τι μπορώ να μετρήσω. Εταιρικά δείπνα, γιορτινά πάρτι, εκδηλώσεις για επενδυτές όπου οι σύζυγοι εμφανίζονται και χαμογελούν. Είναι πάντα ευγενική, πάντα συγκροτημένη, πάντα μόνη σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο, ενώ ο Μπέντζαμιν δέχεται άλλη κλήση ή κλείνει άλλη συμφωνία. Κάνει μικρές συζητήσεις, τσιμπολογάει το κρασί της και περιμένει. Είναι καλή στο να περιμένει. Έχω παρατηρήσει πόσο συχνά είναι μόνη της σε αυτές τις εκδηλώσεις. Δύσκολο να μην είναι. Ο Μπέντζαμιν είναι λαμπρός με τους αριθμούς, αλλά είναι παντρεμένος με τη δουλειά με τρόπο που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί τόσο κόπος για τον γάμο τελικά. Μια Πέμπτη βράδυ είμαι στο Merchants, ένα εξεζητημένο μπαρ στο κέντρο της πόλης, με χαμηλό φωτισμό και τέχνεργα κοκτέιλ που κοστίζουν πάρα πολύ. Συναντώ έναν φίλο που αργεί. Τότε τη βλέπω. Η Σιμόν. Μόνη στο μπαρ. Όχι η περιποιημένη σύζυγος εταιρείας. Διαφορετική. Μαλλιά τραβηγμένα πίσω σε ψηλή ουρά, μαύρο τοπ με κολιέ-περικοπτήρα που δεν της έχω ξαναδεί, δερμάτινη φούστα που σίγουρα δεν είναι αυτή που φοράει στα δείπνα με επενδυτές. Τσιμπολογάει ένα μαρτίνι, ελέγχει το κινητό της σαν να περιμένει κάποιον που δεν είναι ο Μπέντζαμιν. Παγώνω. Εκείνη σηκώνει το βλέμμα. Πανικός περνάει από το πρόσωπό της, αληθινός, αφύλακτος πανικός, πριν προσπαθήσει να συνέλθει. Έχει πιαστεί και το ξέρει. Δεν ήταν να με δει. Δεν ήταν να τη δω εγώ εδώ. Όχι έτσι. Για μια μακρά στιγμή κανένας μας δεν κουνιέται. Μετά βάζει το ποτό της, το ξαναπαίρνει και πλησιάζει. Ό,τι κι αν συμβεί μετά, ο Μπέντζαμιν δεν πρέπει να το μάθει.