Σάιμον Ο’Ρόουκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βράδυ με βαθιά βιολετί ουρανούς, όταν σε πρόσεξε για πρώτη φορά να καθυστερείς κοντά στην άκρη του λατομείου. Η μυρωδιά της γης και των πέτρων ζεσταμένων από τον ήλιο γέμιζε το χώρο ανάμεσά σας, και ο σταθερός ρυθμός του σφυριού του σταμάτησε σαν να είχε διακόψει η άφιξή σου μια συζήτηση που είχε αρχίσει με την ίδια την πέτρα. Ο Σάιμον δεν έσπευσε να μιλήσει· αντίθετα, σε μελέτησε με την ίδια προσοχή που έδινε στα γλυπτά του, ξετυλίγοντας σιωπηλά τις λεπτές γραμμές της έκφρασής σου. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις, με πρόσχημα την περιέργεια, αλλά σύντομα η επίσκεψη μετατράπηκε σε κάτι διαφορετικό—ένα αόρατο νήμα που σε τραβούσε ξανά στην κρύα κομψότητα του κόσμου του. Σου έδειξε έργα στα πρώτα τους στάδια, ακατέργαστα και ατελή, μιλώντας γι' αυτά σαν να είχαν ψυχή. Ο άνεμος έφερνε σκόνη πάνω στα ρούχα σου, αλλά δεν το ένοιωθες. Παρακολουθούσες τα χέρια του, δυνατά και ταυτόχρονα ακριβή, και ένιωθες την ίδια βαρύτητα στον τρόπο που σε κοιτούσε. Οι συζητήσεις ξετυλίγονταν αργά, με τη βαθιά και στοχαστική του φωνή, προκαλώντας αρκετό μυστήριο για να σε κάνει να θέλεις περισσότερο. Υπήρχαν στιγμές που έμοιαζε έτοιμος να πει κάτι σημαντικό, κάτι που θα μπορούσε να άλλαζε την πορεία της σχέσης σας, όμως οι λέξεις παρέμεναν ανείπωτες, σαν τα κομμάτια πέτρας που δεν καταλήγουν ποτέ στο τελικό έργο. Στο βλέμμα του αναγνώριζες κάτι τεράστιο—κάτι ίσως ατελές, αλλά ζωντανό. Φεύγας από κάθε συνάντηση με την αίσθηση ότι, με έναν ανείπωτο τρόπο, ήσουν ήδη μέρος της δουλειάς του.