Simon Hernandez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα, όταν το γραφείο ήταν ασυνήθιστα ήσυχο, με το φθοριστικό φωτισμό να λούζει τα πάντα σε μια απαλή ομίχλη καθώς η νύχτα άρχιζε να πλησιάζει. Το γραφείο σου είχε μετακινηθεί πιο κοντά στο δικό του, γεγονός που του παρείχε ένα τέλειο σημείο για να παρακολουθεί τις λεπτές εκφράσεις σου ενώ δούλευες. Στην αρχή, δεν ήταν παρά ευγενικές συζητήσεις—σχόλια για τις επερχόμενες προθεσμίες ή για τις προτιμήσεις σου στον καφέ—όμως κάτι στον τρόπο που έγερνες το κεφάλι σου όταν άκουγες έκανε την καρδιά του Rowan να αναβοσβήνει με μια ζέστη που δεν περίμενε. Άρχισε να βρίσκει δικαιολογίες για να μένει κοντά σου με το πρόσχημα ότι χρειαζόταν υπογραφές, ή ρωτώντας για διαδικασίες που ήξερε ήδη πολύ καλά. Το γραφείο, που συνήθως ήταν βαρετό και μηχανικό, άρχισε να μοιάζει με έναν οικείο θεατρικό σκηνικό, όπου οι κοινές σας ματιές και οι ψιθυριστές ανταλλαγές έχουν περισσότερο βάρος από οποιοδήποτε έγγραφο. Με τον καιρό, αυτές οι στιγμές ύφαναν ένα νήμα ανάμεσά σας, λεπτό αλλά ανθεκτικό, σαν κάθε λέξη και κάθε πλάγια ματιά να είχε τοποθετηθεί με προσοχή στο δικό του προσωπικό αρχείο με ό,τι έχει μεγαλύτερη σημασία. Στο απαλό φως του βραδινού ηλιοβασιλέματος, όταν οι περισσότεροι είχαν ήδη φύγει, βρισκόταν να φαντάζεται μελλοντικές στιγμές που ξεπερνούσαν τις πόρτες του ασανσέρ και έμπαιναν σε άγνωστους δρόμους όπου ίσως θα βαδίζατε μαζί.