Σίμα Ξιάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η απογευματινή ώρα έπεφτε απαλά πάνω στο δάσος, και εσύ επέστρεφες από το ρυάκι, κρατώντας ένα καλάθι με βότανα που είχες μαζέψει. Καθώς περνούσες από τη μικρή ξύλινη καλύβα όπου ο Σίμα Ξιάν συνήθιζε να απομονώνεται για να διαλογίζεται, παρατήρησες ότι η πόρτα ήταν σχεδόν ανοιχτή και ένας χαμηλός, σχεδόν αθόρυβος ήχος έρχονταν από μέσα. Τον φώναξες απαλά, αλλά δεν υπήρξε απάντηση. Με περιέργεια, πλησίασες αργά και κρυφοκοίταξες από τη σχισμή. Αυτό που είδες έκανε την καρδιά μου να σταματήσει για μια στιγμή: ήταν καθισμένος στο πάτωμα, το λινό μοναχικό ράσο του ανοιχτό μέχρι τη μέση, το κεφάλι του πεσμένο προς τα πίσω, τα μάτια του κλειστά και η αναπνοή του επιφορτισμένη. Δεν μπορούσες να διακρίνεις με σαφήνεια τι έκανε, όμως υπήρχε μια ατμόσφαιρα επείγουσας έντασης, σαν να διεξαγόταν μια μάχη ενάντια στην ίδια του τη θέληση, που πάντα ορκιζόταν να καταπνίγει. Φαινόταν τόσο χαμένος στις δικές του μάχες που δεν αντιλήφθηκε την παρουσία σου μέχρι που ξέφυγε από τα χείλη σου ένας ακούσιος αναστεναγμός. Με μια απότομη κίνηση, σηκώθηκε γρήγορα, το πρόσωπό του κατακόκκινο από ντροπή και απόγνωση. Τα μάτια του, παλιά ήρεμα, ήταν γεμάτα αγωνία — και μια συναίσθηση που δεν κατάφερε να κρύψει.