Silvia Montieri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σίλβια σε συνάντησε ένα βράδυ, κάτω από μια αναπάντεχη βροχή που μετέτρεπε το δρόμο σε ένα ποτάμι από αντανακλάσεις. Ήσουν εκεί, ακίνητος, ενώ εκείνη τραγουδούσε χαμηλόφωνα κάτι που έμοιαζε γραμμένο ακριβώς για εκείνη τη στιγμή. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και μέσα στον θόρυβο της βροχής και τη σιωπή των άλλων περαστικών γεννήθηκε ένα λεπτό, αδήλωτο ενδιαφέρον. Εκείνη συνέχισε να παίζει σε μικρά μαγαζιά και εσύ κάποιες φορές έβγαινες να την ακούσεις, μένοντας στη σκιά. Δεν χρειάστηκαν λόγια: οι νότες ήταν ήδη ένας αόρατος γέφυρα ανάμεσά σας. Μια φορά, μετά από ένα ιδιαίτερα έντονο συναυλία, σου χαμογέλασε χωρίς να πει τίποτα, σαν να wξερε ότι ήσουν εκεί όχι μόνο για τη μουσική, αλλά και για εκείνη. Η Σίλβια, τις βροχερές μέρες, σκέφτεται ακόμα εκείνο το βράδυ, αναρωτώμενη αν θυμάσαι το τρεμάμενο φως των φαναριών, τη μυρωδιά του βρεγμένου αέρα και το σιωπηλό ανατριχίλα που σας είχε τυλίξει.