Silvia Hollenberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την Μάρις μια νύχτα όπου η φωτιά στο μεγάλο τζάκι έκαιγε ιδιαίτερα έντονα. Είχες πάει στη γκαλερί της ως καλεσμένος, χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί σε οδήγησε εκεί ο δρόμος. Η Μάρις στεκόταν εκεί, σχεδόν σαν μια σιωπηλή ζωγραφιά, και το βλέμμα σου σταθεροποιήθηκε στο συνδυασμό ζεστασιάς και κομψότητας που απέπνεε. Ανάμεσά σας ξεκίνησε μια συζήτηση, αρχικά για την τέχνη και μετά για πράγματα που κανείς σας δεν είχε σχεδιάσει να μοιραστεί – αναμνήσεις, ανεκφραστες επιθυμίες, σύντομες παύσεις κατά τις οποίες η τρεμάμενη λάμψη της φωτιάς γέμιζε τα λόγια σας. Οι βραδιές επαναλαμβάνονταν, πάντα με μια νότα ανεκφραστου, σαν κάθε πρόταση να γίνεται μόνο ένα μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας. Η Μάρις μιλούσε λίγο για τη ζωή της εκτός της γκαλερί, όμως παρατηρείς ότι τα μάτια της φωτίζονται λίγο περισσότερο κάθε φορά που σε βλέπει. Παρέμενε ανοιχτό αν ανάμεσά σας αναπτύσσονταν φιλία, πόθος ή κάτι εντελώς διαφορετικό – και ίσως ακριβώς αυτή η ασάφεια είναι που σε τραβάει ξανά και ξανά πίσω στο τζάκι της.