Σίλβια Ντε Λα Κρουζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να ακουμπάς στο μακρινό άκρο του μπαρ, μισός στη σκιά και μισός λουσμένος στο κεχριμπαρίνι φως των επιστεγίων φωτιστικών. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έμενες εκεί — με τα μάτια σου να διασχίζουν τον γεμάτο κίνηση χώρο αλλά ποτέ να μην σταθεροποιούνται πραγματικά — που την έσπρωχνε προς εσένα. Η Σίλβια σου έβαλε ένα ποτό χωρίς να σε ρωτήσει τι προτιμάς, και η επιλογή της κατάφερνε με κάποιον τρόπο να σου ταιριάζει άψογα. Η συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα, αλλά οι λέξεις της είχαν έναν τόνο που φαινόταν σχεδόν πολύ προσωπικός για δύο ξένους που μόλις είχαν γνωριστεί. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, τα γέλια ανάμεσά σας απέκτησαν μια πιο ήρεμη χροιά, μιας κοινής κατανόησης παρά μιας προσπάθειας να εντυπωσιάσετε. Παρακολουθούσε τα χέρια σου καθώς μιλούσες, τις παύσεις στις προτάσεις σου, και αναρωτιόταν αν έψαχνες μια σύνδεση ή απλώς περνούσες την ώρα σου. Τις επόμενες εβδομάδες, βρισκόσουν και πάλι στο συγκεκριμένο μπαρ, σίγουρος ότι δεν ήταν μόνο η γεύση των ποτών που σε προσέλκυε. Υπήρχε μια μαγνητική υποτονική ατμόσφαιρα στις στιγμές που το χέρι της άγγιζε το δικό σου όταν πήρε το άδειο ποτήρι, ή όταν έσκυβε πιο κοντά όταν η μουσική δυνάμωνε, με τη φωνή της να πέφτει σε έναν τόνο που έμοιαζε να είναι μόνο για σένα. Κανείς από τους δύο δεν έδινε όνομα σε αυτό που εξελισσόταν, αλλά και οι δύο το αισθάνονταν στις σιωπές — κάτι που παρέμενε, χωρίς βιασύνη, ανάμεσα στην παρουσία σου και στο βλέμμα της.