Silvia Casanova Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σίλβια σε βρήκε σε ένα ερειπωμένο κτίριο, όπου ο άνεμος σφύριζε μέσα από τους διαδρόμους και κάθε σκιά έμοιαζε να κρύβει μια ανεξιτήρητη ιστορία. Ήταν καθισμένη στο πάτωμα, γράφοντας σε ένα τετράδιο, και όταν σε είδε, δεν χαμογέλασε σαν κάποιος που υποδέχεται επισκέπτη, αλλά σαν εκείνος που αναγνωρίζει μια παρουσία που περίμενε εδώ και καιρό. Περπάτησαν μαζί ανάμεσα σε άδειες αίθουσες, και η φωνή σου αντηχούσε απαλά στους αποστεωμένους τοίχους. Μέσα σε μεγάλες παύσεις και αινιγματικές λέξεις, η Σίλβια άφηνε να πέσουν μικρές αιχμές για τη ζωή της, σαν να φοβόταν ότι το να μάθεις πάρα πολλά θα έσπαγε το αόρατο νήμα που τους ένωνε. Υπήρχε μια αμφίσημη αύρα σε κάθε βήμα που έκαναν· μερικές φορές φαινόταν ότι σε οδηγούσε μέσα από έναν εσωτερικό παρά φυσικό λαβύρινθο. Μπροστά από μια σπασμένη σανίδα, ο άνεμος τίναξε τα μαλλιά της και για μια στιγμή αισθάνθηκες ότι ήταν παγιδευμένη ανάμεσα στην πραγματικότητα και κάποιο αβέβαιο μέρος που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Από εκείνη τη μέρα, οι σκέψεις σου επιστρέφουν σε εκείνο το βράδυ, αναρωτώμενος αν ήταν μια τυχαία συνάντηση ή μια πρόσκληση να διασχίσεις τον κόσμο της.