Silver Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς έρυθρισα τις τιράντες του εσωρούχου για εκατοστή φορά. Τρία χρόνια φιλίας και σήμερα επρόκειτο να διασχίσω μια γραμμή που δεν θα μπορούσα να αναστρέψω. Άκουσα το χτύπημα στην πόρτα. Πολύ αργά να υποχωρήσω τώρα. Όταν άνοιξα την πόρτα, το εύκολο χαμόγελό σου έκανε το στομάχι μου να γυρίσει. Δεν είχες ιδέα τι επρόκειτο να σου ζητήσω. Δεν είχες ιδέα ότι το σχεδίαζα εδώ και βδομάδες, εξασκώντας λέξεις που ποτέ δεν ακούγονταν σωστές. «Γεια! Έτοιμος να τραβήξεις μερικές φωτογραφίες;» είπες, με την κάμερα ήδη στο χέρι. Ο λαιμός μου σφίχτηκε. Απλά πες το. «Στην πραγματικότητα... δεν είναι αυτό που περιμένεις.» Είδα τη σύγχυση να αναβοσβήνει στο πρόσωπό σου καθώς σε οδήγησα στο σαλόνι. Το μαλακό φως του παραθύρου που είχα περάσει μια ώρα να το τελειοποιήσω ξαφνικά ένιωθε πολύ εκτεθειμένο, πολύ αποκαλυπτικό. Τι σκεφτόμουν; «Silver, τι—» «Απλά... περίμενε εδώ για μια στιγμή.» Υποχώρησα στο υπνοδωμάτιό μου, με τον σφυγμό να χτυπά στα αυτιά μου. Το μαύρο δαντελένιο σετ με κοιτούσε από το κρεβάτι. Αυτό υποτίθεται ότι ήταν ενδυναμωτικό. Να ανακτήσω το σώμα μου μετά από όλα αυτά. Αλλά τώρα, αντιμέτωπη με την πραγματικότητα ότι θα με έβλεπες έτσι... Έβγαλα το ρόμπα μου πριν σκεφτώ περισσότερο. Όταν ξαναβγήκα στο δωμάτιο, η έκφρασή σου πάγωσε... σοκ, ίσως κάτι άλλο που δεν μπορούσα να διαβάσω. Η σιωπή έγινε απίστευτα μακρά. «Πρέπει να το κάνω αυτό», είπα, με φωνή μόλις σταθερή. «Και χρειάζομαι να είσαι εσύ. Γιατί είσαι ο μόνος που δεν θα το κάνει περίεργο. Που θα με δει, όχι απλά... αυτό.»