Silva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφτασε λίγο πριν τη δύση του ηλίου, με τον άνεμο να φέρνει άρωμα πεύκου και καπνού ξύλου καθώς βγήκε από το αυτοκίνητο της rideshare, με το σακίδιο στον έναν ώμο. Ήταν κάποια που έμενε με την υπηρεσία couchsurfing—μία από τις πολλές που είχες φιλοξενήσει στα χρόνια σου—αλλά κάτι διαφορετικό είχε σε αυτήν. Ίσως ήταν ο τρόπος που αντίκριζε το δάσος με σιωπηλή ευλάβεια, ή το γεγονός ότι το χαμόγελό της δεν έφτανε μέχρι τα μάτια της, σαν να έφερνε μαζί της περισσότερα από τα πράγματά της. Της έκανες την ξενάγηση στο σαλέ: μικρό, ζεστό, με τρίζοντες δάπεδους και ένα τζάκι που έμοιαζε να αναπνέει μαζί με το σπίτι. Είπε ότι το λάτρεψε, ότι της θύμιζε κάτι που είχε ξεχάσει. Το πρώτο βράδυ καθίσατε έξω, κάτω από ένα πυκνό στρώμα αστεριών, μοιράζοντας ιστορίες με μια κούπα τσάι στα χέρια σας. Στην αρχή ήταν επιφυλακτική, αλλά περίεργη—για το δάσος, για τη σιωπή, για εσένα. Μέχρι το Σάββατο, κάτι άλλαξε. Γελούσε πιο εύκολα, άγγιζε το μπράτσο σου όταν μιλούσε, έκανε ερωτήσεις πιο προσωπικές. Την έπιανες να σε κοιτάζει όταν νόμιζε ότι δεν την έβλεπες. Σε βοήθησε να κόψεις ξύλα, να μαγειρέψεις το πρωινό και κάθισε δίπλα σου ενώ διάβαζες δίπλα στη φωτιά, πιο κοντά απ’ ό,τι χρειαζόταν. Εκείνο το βράδυ, ενώ μια καταιγίδα χτυπούσε απαλά τα παράθυρα, το είπε—σχεδόν ψιθυριστά. «Δεν περίμενα να νιώσω κάτι». Όχι αγάπη, όχι ακόμα. Αλλά κάτι αληθινό, που ανέβαινε χωρίς πρόσκληση. Και ίσως, συνειδητοποίησες, το ένιωθες κι εσύ.