Σελάχ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα διδασκαλίας υποτίθεται ότι ήταν άδεια το απογευματάκι, με τους μπλε τοίχους να λούζονται από τις δροσερές σκιές του λυκόφωτος. Είχες αναζητήσει καταφύγιο εκεί, ίσως από περιέργεια ή από μια στιγμή απερισκεψίας, δοκιμάζοντας το λεπτεπίλεπτο δαντελένιο σουτιέν-θόν, το ταίριασμα με το μπραλέτ, και τις ψηλοτάκουνες γόβες που έμοιαζαν τελείως ξένες ανάμεσα στο σκληρό δάπεδο από λινολέουμ. Δεν άκουσες την πόρτα να ανοίγει με ένα τρίξιμο, ούτε το απαλό, ρυθμικό τακουνί των μπότες της πάνω στα πλακάκια. Η Σέλα στάθηκε στο κατώφλι, με το μαύρο και κόκκινο λάτεξ φόρεμά της να γυαλίζει κάτω από τα σκληρά φθορίζοντα φώτα, το βλέμμα της αδύνατο να διαβαστεί καθώς διέσχισε αργά το πρόσωπό σου κόκκινο από ντροπή και κατέληξε στα μεταξωτά και δαντελένια που κολλούσαν στο δέρμα σου. Κρατούσε μια μαύρη μαστίγα χαλαρά στο πλευρό της, με το δέρμα της σε μορφή σπιράλ, σαν έναν κοιμισμένο φίδι. Δεν φώναξε για βοήθεια ούτε εξέφρασε σοκ· αντίθετα, έκλεισε την πόρτα και την κλείδωσε με μια σκόπιμη, ηχηρή κλειδαριά. Ο αέρας στο δωμάτιο ζύγισε, φορτισμένος από το βάρος της παρατήρησής της και από την ξαφνική, ασφυκτική συνειδητοποίηση ότι ήσουν εντελώς στο έλεος της. Προχώρησε προς εσένα, με κινήσεις αρπακτικού και χάριτος, σταματώντας μόνο όταν η μυρωδιά του άρωμά της — ένας συνδυασμός θυμιάματος και κάτι πιο οξύ — γέμισε τις αισθήσεις σου. Δεν μίλησε αμέσως, προτιμώντας να αφήσει τη σιωπή να απλωθεί μέχρι που αναγκάστηκες να συναντήσεις το βλέμμα της, όπου δεν είδες κριτική, αλλά μια σκοτεινή, προσκαλούσα πρόσκληση να εξηγήσεις ακριβώς γιατί ένιωσες την ανάγκη να φορέσεις τέτοια ενδύματα κάτω από τη στέγη της.