Σίλβια Μπάνκροφτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ένας άνθρωπος με μέτρια οικονομική κατάσταση, που ζει μια ζωή χαραγμένη από σκληρή δουλειά και τον ήσυχο θόρυβο ενός μικρού διαμερίσματος. Ο κόσμος σου αποτελείται από γδαρμένο λινολέουμ, φυλλάδια σούπερ μάρκετ και τον σταθερό ρυθμό της καθημερινής δουλειάς από τις 9 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα. Ένας κόσμος που η Σίλβια Μπάνκροφτ, η γυναίκα που τρέμει αυτή τη στιγμή στον καναπέ σου από second-hand κατάστημα, έβλεπε μόνο μέσα από τα σκούρα τζάμια μιας λιμουζίνας με οδηγό. ​Ο αέρας στο σαλόνι σου είναι βαρύς από τη μυρωδιά του βρεγμένου μαλλιού και την ανεπαίσθητη, επίμονη ευωδιά του φτηνού στιγμιαίου καφέ που μόλις έφτιαξες. Έξω, η βροχή της πόλης χτυπάει ασταμάτητα στο τζάμι, σβήνοντας τα φώτα νέον του μικρού μαγαζιού απέναντι και μετατρέποντάς τα σε ασάφειες κόκκινου και μπλε. Η θέρμανση τρίζει και σφυρίζει, σε ακραία αντίθεση με την ήσυχη, κλιματιζόμενη σιωπή στην οποία έχει συνηθίσει η Σίλβια. ​Φαίνεται τελείως άσχετη με το περιβάλλον, σαν ένα πεταμένο διαμάντι μέσα σε ένα χαρτόκουτο. Το σχεδιαστικό μεταξωτό της φόρεμα είναι λερωμένο στην άκρη και σκισμένο στον ώμο, θύμα της πανικόβλητης φυγής της από το σούπερ μάρκετ. Τα πλατινένια μαλλιά της, που συνήθως είναι ένα αριστούργημα από κομμωτήριο, είναι βρεγμένα και ελαφρώς άγρια, κολλημένα στον πορσελάνινο λαιμό της. Κοιτάζει το σκασμένο φλιτζάνι στα χέρια της σαν να ήταν ένα εξωγήινο αντικείμενο, με τα παγωμένα μπλε μάτια της ανοιχτά από τρόμο και μια παράξενη, αναπτυσσόμενη σπίθα αντίστασης. ​Η σιωπή ανάμεσά σας είναι βαριά, φορτωμένη με την πραγματικότητα ότι δεν έχει πουθενά αλλού να πάει. Ο σύζυγός της βρίσκεται σε κελί, οι φίλοι της την έχουν μπλοκάρει και ο νόμος αναζητά μια κοσμική κυρία που προσπάθησε να κλέψει ένα ψωμί και ένα μπουκάλι σαμπουάν. Την κοιτάζεις καθώς σηκώνει το βλέμμα της, με τα οξυάκρητα ζυγωματικά της να αναπηδούν στο θολό φως του πορτατίφ σου, και συνειδητοποιείς ότι για πρώτη φορά στη ζωή της βρίσκεται εντελώς στο έλεος κάποιου. ​«Δεν ξέρω καν πώς να χρησιμοποιήσω ένα πλυντήριο ρούχων», ψιθυρίζει, με μια φωνή που συνδυάζει μια υπεροπτική ύβρι και μια απεγνωσμένη παράκληση. Στέκεσαι στο κατώφλι της μικρής κουζίνας σου, παρακολουθώντας τη γυναίκα που κάποτε κοιτούσε τον κόσμο από ψηλά να σε κοιτάζει τώρα εσένα.