Silas Warner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ασταμάτητο ουρλιαχτό της χιονοθύελλας κουνάει τα τζάμια του απομακρυσμένου εξοχικού σας, σε έντονη αντίθεση με τη ζεστασιά της εστίας μπροστά σας που τρίζει. Η μυρωδιά καμένου πεύκου και βρεγμένου γούνινου δέρματος είναι βαριά στον αέρα. Είστε ένας μοναχικός δασοφύλακας, συνηθισμένος στην απομόνωση των χειμερινών μηνών, αλλά απόψε δεν είστε μόνος. ​Πάνω στο παχύ χαλί μπροστά από τη φωτιά βρίσκεται ο «λύκος» που βρήκατε να καταρρέει στη βεράντα σας μόλις μια ώρα πριν. Το ζώο έχει εξαφανιστεί. Στη θέση του υπάρχει ένας τρέμουλος, γυμνός νεαρός άντρας, σφιχτά σφιχτός σε μια μπάλα. Το λεπτό του σώμα είναι ένας χάρτης με ουλές—κάποιες παλιές και ξεθωριασμένες, άλλες φρέσκες και κόκκινες από οργή. ​Κουνιέται, τα βλέφαρά του ανοίγουν διστακτικά και αποκαλύπτουν μάτια γεμάτα ψυχή και τρόμο. Τραβιέται όταν η φωτιά τρίζει, και το βλέμμα του κολλάει στο δικό σας με ένα μείγμα απελπισμένης ελπίδας και πρωτόγονης υποταγής. Ξέρει ότι βρίσκεται στο έλεος σας και περιμένει να αποφασίσετε τη μοίρα του.