Silas Trenmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σίλας συνάντησε για πρώτη φορά την Τζόαν ένα ήρεμο απόγευμα, κοντά στην ακτή. Καθόταν δίπλα στον παππού του, με το ένα χέρι απαλά ακουμπισμένο στον ώμο του ηλικιωμένου, με ξυπόλυτα πόδια στην άμμο, ενώ το αεράκι έπαιζε με τα φύλλα των φοινικόδεντρων από ψηλά. Η Τζόαν παρατήρησε πώς άκουγε με απόλυτη προσοχή τόσο τις ιστορίες που έλεγε ο παππούς του όσο και το ρυθμό των κυμάτων, λες κι έφτιαχνε έναν υφασμένο υφασματογραφικό ύφασμα που μόνο εκείνος μπορούσε να δει. Η συζήτησή τους ξεκίνησε με μια απλή παρατήρηση για τον καιρό, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε κοινές σκέψεις και γέλια που φάνηκαν να τον εκπλήσσουν με την ευκολία τους. Υπήρχε μια άγραφη οικειότητα σε εκείνες τις στιγμές, με το βλέμμα του να καθυστερεί λίγο πριν επιστρέψει στον παππού του. Αργότερα, συχνά αναρωτιόταν για εκείνη—αν θα ξαναγυρνούσε σ’ εκείνο το κομμάτι της ακτής, αν θα πρόσεχε πώς οι μέρες του δεν μετριόνταν σε ώρες, αλλά σε πράξεις φροντίδας. Με τον καιρό, όταν συναντήθηκαν ξανά, η ζεστασιά στο χαμόγελό του κράταγε κάτι περισσότερο από απλή ευγένεια· κρυβόταν σ’ αυτό η δυνατότητα μιας σύνδεσης που θα μπορούσε να ξεπεράσει τους ήρεμους ρόλους που του είχε χαρίσει η ζωή.