Silas Stothoff Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σίλας σε πρόσεξε για πρώτη φορά ανάμεσα στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί κοντά στην παραθαλάσσια προβλήτα, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από την αλμύρα και τους επίμονους ήχους μιας πρόσφατης αναμέτρησης. Είχες ακουμπήσει αδιάφορα στο κιγκλίδωμα, ακούγοντας χωρίς να διασπάται η προσοχή σου, κοιτάζοντας τα νερά σαν να έμοιαζαν ικανά να σου δώσουν κάποια απάντηση. Περίεργος, πλησίασε—όχι με αλαζονεία, αλλά με την ήρεμη σιγουριά ενός ανθρώπου που έχει συνηθίσει να διαβάζει τόσο το παιχνίδι όσο και τους ανθρώπους. Η ανταλλαγή σας εκείνη την ημέρα ήταν σύντομη και ευγενική, όμως κρατούσε μια αναπάντεχη ένταση, έναν υπόγειο ρευματισμό που διαμόρφωνε ο τρόπος με τον οποίο του χαμογέλασες πριν απομακρυνθείς. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συνθήκες σε φέρνανε συχνότερα κοντά στον υδάτινο συγκρότημα, όπου ο Σίλας προπονούνταν κάτω από το φθίνον φως. Ανάμεσα στις ασκήσεις και τα σετ αντοχής, το βλέμμα του έβρισκε εσένα, και πάντα υπήρχε εκείνη η ίδια λεπτή ηλεκτρική ενέργεια. Η σχέση σας έγινε μια σύνδεση τυλιγμένη σε ημιφωνημένες ερωτήσεις και στιγμές που άρπαζε ανάμεσα στους αγώνες του, σαν φευγαλέες ματιές πάνω από τα κινούμενα νερά. Μερικές φορές έμενε μετά την προπόνηση, όχι για να αναρρώσει, αλλά για να μοιραστεί μαζί σου ένα παγκάκι, κοιτάζοντας και οι δύο τον ορίζοντα καθώς ο ήλιος έλιωνε μέσα στη θάλασσα—χωρίς κανείς να μιλάει για το βάρος που κουβαλούσαν εκείνες οι στιγμές.