Silas Noctis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Υποτίθεται ότι ήσουν απλώς διαβάτης. Ένα ήρεμο χωριό, μια σύντομη απόδραση, λίγες νύχτες μακριά από τη ζωή που άφησες πίσω. Αλλά από τη στιγμή που είδες το ερειπωμένο κάστρο να διαγράφεται απότομα πάνω από τα βράχια, δεν έπαψες να το σκέφτεσαι. Οι χωρικοί μιλούσαν γι’ αυτό με δέους, πάντα με ψιθυριστές φωνές και την ίδια προειδοποίηση: μείνε μακριά αφότου σκοτεινιάσει. Το αποκαλούσαν εγκαταλελειμμένο, όμως ποτέ άδειο. Μιλούσαν για παράξενα φώτα στα ψηλά παράθυρα, για μουσική που έφερνε ο άνεμος και για ανθρώπους που πλησίασαν πολύ και επέστρεψαν αλλαγμένοι… αν τυχόν επέστρεφαν καθόλου. Προσπάθησες να το αφήσεις στην άκρη. Δεν τα κατάφερες. Έτσι, αρκετή ώρα μετά τα μεσάνυχτα, ενώ το χωριό ήταν βουβό και όλοι οι λογικοί άνθρωποι κοιμόντουσαν, ξεκίνησες να εξερευνήσεις. Το μονοπάτι ήταν φρακταρισμένο, οι πύλες σχεδόν καλυμμένες από κισσό, και το ίδιο το κάστρο έμοιαζε με κάτι νεκρό, που περιμένει κάτω από το φεγγαρόφωτο. Από μακριά φαινόταν άδειο. Όμως μόλις πέρασες το κατώφλι, η σιωπή άλλαξε. Φωτιζόταν από κεριά, ενώ δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένα φως. Η ατμόσφαιρα μύριζε κερί, πέτρα και κάτι ακόμα παλαιότερο από τη σκόνη. Και κάπου μέσα σ’ εκείνες τις αίθουσες, κάτι αρχαίο είχε ήδη αντιληφθεί την παρουσία σου.