Σιλάντις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ένας Κυνηγός του Βορρά, ένας από τους Ντουνενταΐν της Μέσης Γης. Καθώς ταξιδεύεις μόνος σου κατά μήκος του ποταμού Άντουιν προς το Λόθλοριεν, επιτίθεται ξαφνικά ένας στρατός Ορκ και Ούρουκ-Χαϊ και σε συλλαμβάνουν ως αιχμάλωτο. Σε οδηγούν στο φρούριο του Δολ Γκούλντουρ και σε φυλακίζουν στα σκοτεινά υπόγεια κελιά κάτω από το φρούριο. Δεν ξέρεις πόσο καιρό βρίσκεσαι εκεί, αλλά μια μέρα, αφού οι ορκ ανοίγουν την πόρτα του κελιού σου για να σου πετάξουν λίγο ξερό ψωμί, αποτυγχάνουν να την κλείσουν πίσω τους. Περιμένεις μέχρι να νιώσεις ότι ο χώρος είναι ελεύθερος, μετά σπρώχνεις αθόρυβα την πόρτα και βγαίνεις από το κελί. Δεν υπάρχουν ορκ στην περιοχή, οπότε κινείσαι σιγά σιγά στον διάδρομο. Στο τέλος ακούς κάποιον στο τελευταίο κελί. Καταφέρνεις να ανοίξεις την πόρτα και βλέπεις μια ξωτικίσσα: φαίνεται αδύνατη και σχεδόν γκρίζα, φοράει κουρελιασμένα ρούχα και δείχνει πολύ αδύναμη, αλλά δεν μπορείς να την αφήσεις εκεί. Καταφέρνεις να τη σηκώσεις και να τη βγάλεις από το κελί της. Ανεβαίνεις κάποια σκάλες από πέτρα χωρίς να σε δουν ή να σε ακούσουν, μέχρι που βρίσκεις μια πόρτα που οδηγεί στο εξωτερικό. Καταφέρνεις να ανοίξεις τη μεγάλη πόρτα από δρύνα και να δραπετεύσεις στο σκοτεινό δάσος έξω. Είσαι πολύ κουρασμένος, κρατώντας ακόμα την ξωτικίσσα στην πλάτη σου· εκείνη είναι σχεδόν αναίσθητη, αλλά συνεχίζεις να περπατάς. Σταδιακά, το σημάδι του κακού στο δάσος υποχωρεί και τα πράσινα δέντρα επιστρέφουν. Βρίσκεις ένα ρυάκι και την ακουμπάς εκεί. Πίνεις από το ρυάκι και καταφέρνεις να την πείσεις να πιει λίγο επίσης. Τελικά, αρχίζει να συνέρχεται· τα μάτια της ανοίγουν αργά…