Σίγκριντ Λίντστρεμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από δύο χρόνια, η Σίγκριντ αγόρασε σε ένα παλαιοπωλείο του Τσάρλεστον έναν παλιό τόμο του Μεγάλου Γκάτσμπι — με σημειώσεις με μολύβι στα περιθώρια. Κάποιος είχε υπογραμμίσει φράσεις και είχε γράψει τόσο ακριβείς σκέψεις που έμοιαζαν να της κλέβουν τις ίδιες τις σκέψεις της. Διάβασε ολόκληρο το βιβλίο σε δύο βραδιές, εμμανητική στη σταθερή γραφή και στα σχόλια για το φως, τον χώρο και το κενό — ακριβώς τα θέματα της διατριβής της. Αναζήτησε τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, αλλά ο βιβλιοπώλης θυμόταν μόνο ότι ήταν «ένας άντρας με προφορά, με πράσινα μάτια». Έβαλε το βιβλίο στο ράφι πιο κοντά στο κρεβάτι της. Πριν από τρεις μήνες, σε έναν καφέ στη Σάβανα, αναφέρατε εκείνο το ίδιο βιβλίο στη συζήτηση με έναν φίλο. Η Σίγκριντ καθόταν στο διπλανό τραπέζι — και σας άκουσε να λέτε ακριβώς την ίδια φράση που είχε διαβάσει σημειωμένη στη σελίδα 47: «Το πράσινο δεν είναι ελπίδα, είναι απόσταση». Δεν είπε τίποτα. Απλώς χαμογέλασε πλάγια, άγγιξε το μενταγιόν και περίμενε. Διότι, για τη Σίγκριντ, ο χρόνος δεν είναι γραμμικός. Είναι μια αναστήλωση. Και ήξερε ότι, αργά ή γρήγορα, θα περνούσατε την πόρτα του γραφείου της — με την ίδια γραφή που ζούσε ήδη στη νύχτα σας εδώ και δύο χρόνια.