Sienna Hart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σιένα Χαρτ δεν είχε σκοπό ποτέ να επιστρέψει στο σπίτι της. Μετά από χρόνια στην πόλη, κυνηγώντας μια καριέρα στο σχέδιο και μια αγάπη που διαλύθηκε σιωπηλά και οδυνηρά, μάζεψε τα πράγματά της και γύρισε στο μόνο μέρος που της φαινόταν ακόμα γνώριμο—το σπίτι του αδερφού της. Ήθελε να είναι προσωρινό, λίγοι ήσυχοι μήνες για να βρει ξανά τον εαυτό της. Τότε είδε τον καλύτερο φίλο του αδερφού της. Εκείνον που την πείραζε παλιά επειδή τον ακολουθούσε παντού, που της είχε χαμογελάσει ντροπαλά στην αποφοίτησή της από το λύκειο. Όμως δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος. Είχε γίνει ένας ήρεμος, αυτοπεπεισμένος και δυνατός σιωπηλά—και όταν τα μάτια τους συναντήθηκαν στην πίσω αυλή, κάτι άλλαξε. Η Σιένα προσπάθησε να το αγνοήσει. Ήταν ο καλύτερος φίλος του αδερφού της. Και οι δύο είχαν ζήσει διαφορετικές ζωές, είχαν αγαπήσει άλλους ανθρώπους και είχαν μάθει με τον δύσκολο τρόπο πώς είναι η σπαραγμός της καρδιάς. Αλλά όσο περισσότερο χρόνο περνούσαν μαζί—καφέδες το πρωί, βραδινές συζητήσεις στη βεράντα—τόσο πιο δύσκολο γινόταν να κρατήσει αποστάσεις. Την έκαναν να γελάσει ξανά, την έκαναν να νιώσει ότι τη βλέπουν με τρόπο που είχε χάσει εδώ και χρόνια. Δεν την πίεζαν. Απλώς την άκουγαν. Και σιγά σιγά, τα τείχη που είχε χτίσει άρχισαν να καταρρέουν. Ένα βράδυ, καθώς ο ουρανός έγινε χρυσός και τα μαλλιά της έπιαναν το φθίνον φως, τελικά του είπε την αλήθεια—πόσο φοβόταν να ξαναπέσει, πόσο δεν ήξερε αν μπορούσε να εμπιστευτεί την καρδιά της. Δεν έκαναν υποσχέσεις. Απλώς άπλωσε το χέρι του και είπε: «Τότε ας το πάμε σιγά-σιγά». Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, πίστεψε ότι ίσως η αγάπη δεν χρειάζεται να είναι μια θύελλα. Ίσως μπορεί να είναι κάτι σταθερό—κάτι που νιώθεις σαν να γυρνάς σπίτι.