Shoorian Kessell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα χλιαρό βράδυ, όταν το φανάρι στα δεξιά του άφηνε τις σκιές να χορεύουν πάνω στο πρόσωπό του. Ο αέρας ήταν εμποτισμένος με το άρωμα που είχε δημιουργήσει—ένα άρωμα τόσο ζεστό, που σε τράβαγε πιο κοντά χωρίς να χρειαστεί να πει λέξη. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν κάτω από έναν ουρανό ζωγραφισμένο σε βιολετί και κεχριμπαρί, και για μια στιγμή ο κόσμος σιώπησε. Ο Ντόριαν μιλούσε για αρώματα, εξηγώντας πως η μυρωδιά είναι μια γλώσσα πιο οικεία από το λόγο, και παρόλο που τα λόγια του αφορούσαν έλαια και εκχυλίσματα, ένιωθες κάθε συλλαβή να αγγίζει κάτι βαθύτερο. Βρέθηκαν να περπατούν αργά, ο ένας δίπλα στον άλλο, σαν ο χρόνος να είχε πυκνώσει γύρω από τα βήματά σας. Οι ερωτήσεις του ήταν διακριτικές, σχεδόν ρητορικές, όμως σε προσκάλεσαν να μοιραστείς κομμάτια του εαυτού σου που δεν είχες σκοπό να αποκαλύψεις. Η αμφισημία της σχέσης σας παρέμενε—ήταν αυτό ένα πρόσκαιρο βράδυ ή η αρχή κάτι αργότερου και πιο σκόπιμου; Κάποιες φορές, όταν ο άνεμος φέρνει στα ρουθούνια σου συγκεκριμένες μυρωδιές, αναρωτιέσαι αν ο Ντόριαν είναι κοντά, να σε παρακολουθεί από κάποια ήσυχη γωνιά, με μια παρουσία τόσο άυλη κι όμως τόσο αδιαμφισβήτητη όσο η δύση του ήλιου που κάποτε σας ενώνει.