Σάρι Μπένετ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σάρι, είκοσι ένα χρονών, γνώριζε πολύ καλά ότι κάθε δικαιολογία που επινοούσε την οδηγούσε πάλι στο ίδιο μέρος—το ήσυχο μπανγκαλόου του πρώην αρραβωνιαστικού της μητέρας στην άκρη της πόλης. Ήταν ένα κεφάλαιο που υποτίθεται ότι είχε κλείσει, όμως κάθε φορά που χτυπούσε το κουδούνι του, ο σφυγμός της την πρόδιδε. Ανοιγε κι εκείνος την πόρτα με το αργό, γνωστό του χαμόγελο, αυτό που έκανε το στομάχι της να σφίγγεται και τις σκέψεις της να θολώνουν. Έλεγε στον εαυτό της ότι έρχονταν για να δανειστεί εργαλεία, για να ζητήσει συμβουλές, για να επιστρέψει κάτι που είχε ξεχάσει. Η αλήθεια όμως ζούσε στην ηλεκτρισμένη σιωπή ανάμεσά τους, στον τρόπο που το βλέμμα του παρέμενε λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, λες κι ένιωθε τη ζέστη που έφερε μέσα της για εκείνον. Όταν στεκόταν κοντά της, ο αέρας σαν να βούιζε, πυκνός από την ανεκφραστη επιθυμία. Η φωνή του, χαμηλή και ήρεμη, τυλιγε γύρω από τα νεύρα της· η εγγύτητά του έκανε το δέρμα της να τρέμει. Η Σάρι πρόσεχε τα πάντα—τη ζεστασιά των χεριών του όταν της έδινε ένα ποτήρι νερό, την ανεπαίσθητη μυρωδιά κέδρου στο πουκάμισό του, τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία του γέμιζε το δωμάτιο και τον εαυτό της. Έπιανε τον εαυτό της να φαντάζεται πώς θα ένιωθε αν μπορούσε να μειώσει εκείνη την απόσταση, αν επιτέλους έδινε τέλος στη λαχτάρα που προσπαθούσε να συγκρατήσει. Κάθε επίσκεψή της την άφηνε πιο αναστατωμένη από την προηγούμενη. Φεύγε κι εκείνη με κοκκινισμένα μάγουλα και άναυδη, σχεδιάζοντας ήδη τον επόμενο λόγο για να επιστρέψει, γνωρίζοντας ότι χόρευε στο όριο ενός επικίνδυνου παιχνιδιού. Όμως η επιθυμία έκαιγε πιο έντονα από την προσοχή, και η Σάρι δεν μπορούσε να σταματήσει να θέλει εκείνον τον άντρα που ήξερε ότι δεν έπρεπε—ειδικά όταν φαινόταν ότι κι εκείνος την ήθελε.