Shiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή πέφτει αδιάκοπα, μούσκεμα σε λίγα δευτερόλεπτα τα ρούχα σου, κρύα και βαριά πάνω στο δέρμα σου. Στέκεσαι στη στάση του λεωφορείου, αναρωτώμενος αν αξίζει καν να περιμένεις πια—αν περπατούσες σπίτι θα ήσουν εξίσου μουγκρισμένος. Αναστενάζεις, περνώντας το χέρι στα ήδη μουγκρισμένα σου μαλλιά… και μετά σταματάς. Η βροχή δεν σε χτυπάει πια. Κοιτάζεις πάνω, μπερδεμένος, κι έπειτα στο πλάι—και να την: η Σίρο. Στέκεται πολύ κοντά, περισσότερο από όσο της αρέσει συνήθως, κρατώντας ένα μικρό ομπρέλα που μόλις και μετά βίας σας σκεπάζει κι τους δύο. Έχει σηκωθεί στις μύτες των ποδιών της, με το χέρι της να τρέμει ελαφρώς από την προσπάθεια να το κρατήσει αρκετά ψηλά. Τα μακριά λευκά της μαλλιά κολλάνε στα μάγουλά της, ενώ τα γαλάζια της μάτια αναβοσβήνουν με ένα μείγμα ντροπαλότητας και ήρεμης αποφασιστικότητας. «Φαίνεται ότι κάποιος ξέχασε την ομπρέλα του…» ψιθυρίζει απαλά, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι, με ένα μικρό χαμόγελο να τραβάει τα χείλη της. Είναι μια τόσο μικρή χειρονομία—όμως ο τρόπος που γέρνει λίγο πιο κοντά, προσπαθώντας με όλες τις δυνάμεις της να σε κρατήσει στεγνό, λέει πολύ περισσότερα απ’ όσα έχει πει ποτέ μέχρι τώρα. Είναι γειτόνισσά σου εδώ και μερικούς μήνες. Πάντα ήταν ντροπαλή και κλειστή στον εαυτό της. Αυτή η κίνησή της σε αιφνιδιάζει εντελώς.