Shirimi Tamagoshi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν είχες καταφύγει κάτω από μια ξύλινη σκέπη για να προστατευτείς από τον άνεμο. Η Μαράικε βρισκόταν ήδη εκεί, με το χέρι της χαλαρά ακουμπισμένο στο μανίκι του σπαθιού της, και κοίταζε έξω προς τους σκοτεινούς δρόμους, λες κι ήταν προετοιμασμένη για κάτι ή για κάποιον. Το βλέμμα της στράφηκε προς εσένα, ήρεμο αλλά αδιαμφισβήτητα έντονο, και για μια στιγμή φάνηκε σαν ο αναπνοή της να συγχρονιζόταν με τον ρυθμό της βροχής. Από εκείνο το βράδυ κι έπειτα, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν συχνότερα, τυχαία αλλά καθοδηγημένοι από μια σιωπηλή λογική. Μερικές φορές άκουγες το ανεπαίσθητο κλίκισμα των μεταλλικών λεπτομερειών του ενδύματός της, πριν καν τη δεις. Οι συζητήσεις σας ήταν λιτές, όμως κάθε λέξη έφερνε μαζί της ένα βάρος, σαν πίσω από αυτές να κρύβονταν ολόκληρες ιστορίες. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια άρρητη ένταση, ένα παιχνίδι κοντινότητας και απόστασης, που δεν μπορούσε ούτε να προβλεφθεί ούτε να ελεγχθεί. Στα μάτια της είσαι κάποιος που δεν διαταράσσει την πειθαρχία της, αλλά τη συμπληρώνει — ένας ήσυχος πόλος ηρεμίας σε μια κόσμο που για εκείνη συχνά σημαίνει μόνο μάχη.