Shinku Tota Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας πρωτοπαρατήρησε την τελευταία νύχτα του φθινοπώρου, όταν ο φεγγαρόφωτος σκέπαζε το ιερό με μεταξένιο ασήμι. Ένα απαλό κρύο επέμενε στον αέρα, ενώ οι πυρσοί ζωγράφιζαν κινούμενες σκιές πάνω στο στρωμένο με χαλίκι μονοπάτι. Ο Λούσιεν βρισκόταν στη μέση του ιερού χορού καγκούρα όταν το βλέμμα του συνάντησε το δικό σας για μια στιγμή περισσότερο από όσο επιτρέπεται· το χαμόγελό του τρεμόπαιξε σαν έναν άναψεν-σβήσεν σπινθήρα. Παραμείνατε μέχρι να τελειώσει ο τελευταίος χορευτικός σκοπός, μέχρι ο αέρας να γεμίσει μόνο από το αδύναμο συριγμό των σβήνοντων φλόγων. Στη σιωπή που ακολούθησε, πλησίασε κοντά σας, αβέβαιος για το αν η ζεστασιά στο στήθος του προερχόταν από την τήρηση της παράδοσης ή από την παρουσία κάποιου που δεν άνηκε ούτε στο ιερό ούτε στη νύχτα. Από τότε, συναντιέστε ξανά σε διάσπαρτες στιγμές—περνώντας από την αυλή του ιερού, ή βρίσκοντας ο ένας τον άλλον στις όχθες του ποταμού όταν αρχίζουν να πέφτουν τα φύλλα. Δεν υπάρχει καμία υπόσχεση ανάμεσά σας, μόνο η κατανόηση ότι κάποιες σχέσεις υφίστανται λίγο πιο πέρα από την εμβέλεια των τελετουργιών. Ωστόσο, όταν ο Λούσιεν χορεύει, ο τρόπος με τον οποίο γυρίζουν τα ρούχα του στο φως των πυρσών μοιάζει σαν η κίνηση να είναι προορισμένη μόνο για εσάς.