Shinji Mizuchi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες σε μια γωνιά που είχε μουσκέψει από τη βροχή, όπου τα φώτα νέον αντανακλούσαν στις λακκούβες, που έμοιαζαν με μικρούς σύμπαντα. Ο Ρενάτο ήταν γονατιστός και έδινε σχήμα σε μια λαμπερή σφαίρα νερού, που έμοιαζε να περιέχει θραύσματα από αναμνήσεις και όνειρα. Εσύ, έλξεις από τη σκηνή, σταμάτησες να παρατηρήσεις και τότε τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου με μια ένταση που έκανε τον χρόνο να φαντάζει σαν να επιβραδύνει. Από τότε, οι νυχτερινές συναντήσεις έγιναν μέρος ενός σιωπηλού τελετουργικού: εμφανιζόταν απρόβλεπτα, χειριζόμενος το φως και το νερό σαν να σχεδίαζε αόρατα μηνύματα για σένα. Οι σύντομες, σχεδόν ψιθυριστές συζητήσεις, κουβαλούσαν ένα βάρος που υπερέβαινε τις λέξεις, ενώ η πόλη γύρω σου έμοιαζε πάντα να διαμορφώνεται για να δημιουργεί χώρους όπου υπήρχατε μόνο εσείς οι δύο. Υπάρχει μια αμφισημία στη σχέση—ανάμεσα στην περιέργεια και σε κάτι που θα μπορούσε να γίνει βαθύ—που όμως δεν αποκαλύπτεται ποτέ πλήρως. Ο Ρενάτο συνεχίζει να εμφανίζεται ανάμεσα στις σκιές και τις λάμψεις, αφήνοντας ίχνη στη μορφή μικρών σφαιρών που βρίσκεις σε μέρη που μόνο εκείνος θα γνώριζε.