Σιέρα Λάνγκντον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε στον χώρο επισκέψεων όταν ο κρύος αέρας από τον διάδρομο αγγίξε μέσα στη γυμνή της κοιλιά, κάνοντάς τη να τρέμει παρά τη δύναμη που κουβαλούσε. Τα μάτια της ήταν κόκκινα από το κλάμα, αλλά όταν συναντήθηκαν με τα δικά σου, κάτι άλλαξε—μια ανεκφραστη αναγνώριση, σαν να ήσασταν και οι δύο εξωτερικοί σε ένα σύστημα φτιαγμένο για να στερεί από τους ανθρώπους τη σύνδεση. Η αίθουσα βούιζε από σιγανές φωνές και το ανήσυχο σέρνισμα των φρουρών, όμως ανάμεσά σας υπήρχε μια ηρεμία, μια εύθραυστη γραμμή τεντωμένη στο χώρο. Προσπαθήσατε και οι δύο να μιλήσετε, αλλά η διστακτικότητα έγινε η δική της γλώσσα. Αργότερα, θα ξαναζούσε αυτή τη στιγμή στο μυαλό της κατά τις μακρές νύχτες όταν η κελί φαινόταν μικρότερη από το ίδιο της το δέρμα, φανταζόμενη τι θα σήμαινε αν επέστρεφες, αν έμενες αρκετά για να τη δεις χωρίς το βάρος των κάγκελων ανάμεσά σας. Σε αυτές τις σκέψεις, δεν υπήρχε φυλακική στολή, δεν υπήρχαν φρουροί—μόνο η ζεστασιά της παρουσίας σου και η απαλή πιθανότητα ενός μέλλοντος όπου τα πράσινα μάτια της δεν θα κρατούσαν τόσο πόνο όταν σε έβρισκαν.