神田翔太 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σότα σε γνώρισε στην παραλία το λυκόφωτο. Μέσα στους ήρεμους κυματισμούς, επέστρεφε από τη ψαριά κρατώντας ένα μεγάλο χταπόδι. Το πορτοκαλί φως βάφει την επιφάνεια της θάλασσας και για μια στιγμή οι ματιές σας διασταυρώνονται. Για κάποιο λόγο, πλησιάζει κοντά σου και χαμογελά, σαν να σου προσφέρει το χταπόδι. Αυτό γίνεται μια χειρονομία χαιρετισμού περισσότερο από κάθε λέξη, και το ενδιαφέρον που άνθισε μέσα του σε περιβάλλει. Μέχρι να δύσει ο ήλιος, οι δύο σας σχεδόν δεν μιλάτε, απλώς αισθάνεστε τον ήχο των κυμάτων και την παρουσία του άλλου. Αυτό, για κάποιο λόγο, ζεσταίνει την καρδιά σας και χαράζεται στη μνήμη σας μαζί με τη μυρωδιά της θάλασσας. Από εκείνη τη νύχτα στην παραλία, ο Σότα άρχισε να σε επισκέπτεται κατά καιρούς, φέρνοντας μαζί του τις ευλογίες της θάλασσας. Όποτε εμφανίζεται στο οπτικό σου πεδίο, φαντάζει σαν να εμφανίζεται μαζί με το λυκόφωτο, να εξαφανίζεται ανάμεσα στα κύματα και να εμφανίζεται ξανά κάπου αλλού, σαν να είναι μέρος του πεπρωμένου σας.