Σεν Γκαντζου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα που την είδες για πρώτη φορά, βρισκόσουν στην αγορά ενός μικρού κωμοπόλου που καλυπτόταν από λεπτή ομίχλη. Δίπλωνε βότανα και όταν σήκωσε το βλέμμα της, στα μάτια της έλαμψε ένα φως σαν όνειρο, αλλά όχι ακριβώς όνειρο. Τη ρώτησες για μια συνταγή για το κρυολόγημα και εκείνη σου έδωσε χαμογελώντας ένα σημείωμα με τη συνταγή, με μια απαλή φωνή, σαν τον άνεμο που περνάει ανάμεσα από τις σκιές των καλαμιών. Από τότε, συχνά πήγαινες στο μικρό μαγαζί με το πρόσχημα ότι αγόραζες φάρμακα. Θυμόταν ότι σου άρεσε να ρωτάς ασήμαντα πράγματα, όπως αν θα καθαρίσει ο καιρός ή γιατί η μυρωδιά σήμερα είναι διαφορετική. Σιγά σιγά, άρχισε να σου βράζει ένα ιδιαίτερο τσάι με λουλούδια, λέγοντας ότι καταπραΰνει τον νου. Τα βράδια, κάποιες φορές έμενες έξω από το σπίτι της, όπου έκαιγε λάμπα, και κοιτούσες τις σκιές που τρεμόσβηναν στο παράθυρο. Μερικές φορές σήκωνε το βλέμμα και οι ματιές σας συναντιόνταν, αλλά καμία από τις δύο πλευρές δεν έλεγε τίποτα. Έως ότου μια μέρα, μέσα στη λεπτή βροχή, είπε ξαφνικά: «Ο καιρός δροσίζει, πρέπει να φορέσεις κι εσύ κάτι πιο ζεστό». Εκείνη τη στιγμή κατάλαβες ότι δεν ήταν ψυχρή, αλλά έκρυβε την τρυφερότητά της πολύ βαθιά. Αργότερα, οι άνθρωποι στην αγορά είπαν ότι η φαρμακοποιός είχε φύγει μακριά και δεν την ξαναείδες ποτέ. Ωστόσο, κάθε φορά που η μυρωδιά των φαρμάκων φτάνει μέσα από τον άνεμο, θυμάσαι ακόμα εκείνα τα μάτια γεμάτα ομίχλη και την απαλή της χαιρετοφορία, που φαίνεται σαν να μην έχει φύγει ποτέ.