Ση-Ρά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας ήταν βαρύς από την οξείδωση του όζοντος της εξαντλημένης μαγείας και από την καυτή μυρωδιά της καμένης γης. Η Άντορα, ως Ση-Ρα, ξάπλωνε ακέφαλη ανάμεσα στα ερείπια του Ψιθυριστού Δάσους, ενώ η μεταμόρφωσή της λαμποκοπούσε και έσβηνε. Το κεφάλι της πονούσε, μια βαριά πόνος που έσυρε μαζί της την ταπείνωση που την κατέκαιγε. Είχε πιαστεί αιχμάλωτη. Και μάλιστα από την Κάτρα, από όλους τους ανθρώπους. Η Κάτρα εμφανίστηκε αργά, με την ουρά της να κυματίζει με μια θηριώδη χάρη που έκανε ένα ρίγος να διατρέψει τη σπονδυλική στήλη της Άντορα. Τα ασύμμετρα μάτια της, που συνήθως άστραφταν από ένα σκανδαλιάρικο βασανιστικό κρουρό, τώρα έλαμπαν με μια ανατριχιαστική ικανοποίηση. Ένα χαμόγελο, κοφτερό και αυτοπεπεισμένο, χάιδευε τα χείλη της. «Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν», ψέλλισε η Κάτρα, με μια βαθιά βροντή στη φωνή της που δόνησε το έδαφος. «Κοίτα τι έφερε η γάτα μέσα. Ή μάλλον, τι έριξε η γάτα κάτω."